fantastisk øy Historia strefy „Aralsk-7”. zaczyna się już w roku 1936. Decyzją Sztabu Generalnego Ministerstwa Obrony ZSSR, na położoną na Jeziorze Aralskim wyspę oddelegowano 100 naukowców pod nadzorem profesora Iwana Velikanova. Ich zadaniem było badanie możliwości wykorzystania patogenów tularemii (ciężkiej choroby zakaźnej) jako broni biologicznej. Jednak już w 1937 roku wyspa została ewakuowana, a profesor został aresztowany przez NKWD. Prawdopodobnie doszło do incydentu, w którym w niekontrolowany sposób doszło do skażenia. Przez następne kilkanaście lat na wyspie nie działo się nic, jednak nadal zazdrośnie strzeżono do niej dostępu.
W roku 195. podjęto decyzję o reaktywowaniu ośrodka badawczego. Decyzją najwyższych władz Komitetu Centralnego ZSRR powołano instytucję Biopreparat, która oficjalnie miała zajmować się badaniami biotechnologicznymi. Również oficjalnie podlegała ona zwierzchnictwu Instytutowi Mikrobiologii Wojskowej w Moskwie. W 1954 otwarto podwoje ośrodka i naukowcy przystąpili do prac. Kompleks miał do dyspozycji własne lotnisko oraz port. Równie ważną działalnością ośrodka było testowanie sprzętu wojskowego na odporność przed skażeniem. To właśnie w tym miejscu sprawdzono sporą część wyposażenia używanego podczas wojny w Afganistanie. Jednak głównym nurtem badań było poszukiwanie skutecznej broni biologicznej. Celowo tak modyfikowano wirusy i bakterie, aby były znacznie bardziej zjadliwe i zaraźliwe, niż te występujące naturalnie w środowisku. Oprócz badań laboratoryjnych, doświadczenia opierały się na testowaniu wyprodukowanej broni na wolnym powietrzu.
Do tego celu na wyspę sprowadzono konie, króliki, świnki morskie, ale przede wszystkim setki, jeśli nie tysiące małp, ponieważ ich układ oddechowy zbliżony jest do ludzkiego. Relacje byłych pracowników mówią o „zużywaniu”. około 200-300 małp rocznie. Jak bardzo bestialskie były to badania świadczy relacja byłego dyrektora Biopreparatu Kena Alibeka. W swojej książce zatytułowanej „Biohazard” opisuje on między innymi jeden z eksperymentów, podczas którego około setka małp przykuta łańcuchami obserwowała wystrzeliwane w ich stronę pociski zawierające śmiercionośne patogeny. Huk eksplozji sprawiał, że zwierzęta w przerażeniu próbowały zerwać łańcuchy, a niektóre z nich za wszelką cenę próbowały ukryć głowę i zakryć nos oraz usta. Radzieccy naukowcy oglądali w tym czasie z daleka początek swoistej tortury zwierząt notując to, jak szybko od uwolnienia śmiercionośnych wirusów i bakterii zwierzęta zaczynają zdradzać pierwsze objawy choroby. Następnie przenoszono konające małpy do laboratoriów i skrupulatnie
opisywano kolejne etapy agonii. W zależności od użytego patogenu cały proces trwał od kilku godzin, do...
Read more
Learn more insights from Wanderboat AI.
