Wat Ayothaya — Attraction in Ayothaya Town Municipality

Address: This temple was the center of Ayothaya during 1600-1893 B.E., located in Hantra Sub-district, Pra Nakhon Sri Ayutthaya District, Pra Nakhon Sri Ayutthaya Province 13000. During the period aforementioned, Ayothaya was absolute monarchy regime, the place served as palace and residence that is why it was the center of administration. The king donated this are to raise the temple and moved to the southern area. The original name called by villages in the area was " Wat Derm " ( Wat is Thai tongue means temple and Derm means old or in the past ) and the name changed to be " Wat Ayothaya " later, some villagers still call " Wat Derm ", nowadays. Wat Ayothaya is a " Wat Rat " ( rat is Thai Tongue means people, " wat rat " means that is not in the royal temple 's list the king gave " Visungamasima " ( means that area given by the king for raising Ubosot or the area used by monks for Buddhism purpose ), " Ubosot " is the building where monks activity is to serve Buddhism ), is under Maha Nikaya ( there are two principles monastic order or fraternities, Maha Nikaya is the 90 percentage of Monks in Thailand believe, derived from Theravada Buddhism, Lankan, the other is Dhammayuttika Nikaya ). Inside the " Wat Ayothaya " boundary compose of big remainder of narrow mouth bell- shaped stucco Chedi on top of square base, descending lotus pedals. The 500 years old relics contained in this Chedi, gain access to the Chedi are two stairs on the front and back. The foundation of pagoda was ruined by flood in 2011, newly built pagoda is on top of original. Viharn covered by a mound is on the western area. To know more of the Ayothaya period and the center of administration was moved to " Nong Sano " including three crucial questions " where was khon Thai ( Thais ) from ? ", " how was the Thai language from ? " and " how did Thailand happen ? ", please explore more on " Wat Samanakottharam " in Google map, recommend with...

“เมืองอโยธยา” ปรากฏทั้งในจารึกและตำนานพงศาวดารเหนือ เกี่ยวข้องกับพระนางจามเทวี พระราชธิดาจากเมืองละโว้ไปครองเมืองลำพูน มีสวามีครองเมืองราม “เมืองราม” คือ เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร ปัจจุบันอยู่ตรงสถานีรถไฟอยุธยา เก่ากว่ากรุงสุโขทัยซึ่งเกิดขึ้นราว พ.ศ. 1700 เป็นเมืองบริวารของเมืองอโยธยา ขณะที่เมืองอโยธยาเกิดหลัง พ.ศ. 1600 เก่ากว่ากันเกือบร้อยปี และเป็นต้นกำเนิดของกรุงศรีอยุธยา ลักษณะทางกายภาพของเมืองอโยธยา อยู่นอกเกาะเมืองอยุธยาทางด้านทิศตะวันออก มีผังเมืองเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีแม่น้ำป่าสักเป็นเส้นคูเมืองในอดีต (แม่น้ำป่าสักสายเก่าคือคลองหันตราในปัจจุบัน) เมืองมีความกว้าง 1.4 กิโลเมตร ความยาว 3.1 กิโลเมตร โซนเหนือเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ มีวัดอโยธยา (วัดเดิม) เคยเป็นพระราชวังของเมืองอโยธยามาก่อน หลังกาฬโรคระบาด ราว พ.ศ. 1890 ตำนานเรียกโรคห่า “สมเด็จรามาธิบดีที่ 1” จึงย้ายศูนย์กลางอำนาจจากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตกบริเวณหนองโสน ขนานนามใหม่ว่า “กรุงเทพทวารวดีศรีอยุธยา” นับเป็นกษัตริย์พระองค์สุดท้ายของเมืองอโยธยา และเป็นปฐมกษัตริย์ของกรุงศรีอยุธยา

เป็นครั้งที่ 3 แล้วที่ได้มา ณ พุทธสถานแห่งนี้ ผมมีความรู้สึกถึงความสงบร่มเย็นและสัมผัสกับกลิ่นไอของอารยธรรมอันยิ่งใหญ่ของประวัติศาสตร์ชาติไทย ดังนั้นผมจึงขอเชิญชวนให้พุทธศาสนิกชนทั้งหลายได้มีโอกาสมาเยี่ยมขมสถานที่แห่งนี้ ณ วัดอโยธยา...

วัดอโยธยา หรือ วัดเดิม ตาม พงศาวดารเหนือ เชื่อกันว่าบริเวณวัดนี้เคยเป็นพระราชวังสมัยอโยธยามาก่อน ต่อมาเมื่อกษัตริย์ผู้ปกครองเมืองได้ถวายพื้นที่พระราชวังให้สร้างเป็นวัด ให้ชื่อว่า "วัดเดิม" เป็นศูนย์กลางของเมืองอโยธยา เป็นวัดประจำพระราชวัง "เมืองอโยธยาศรีรามเทพนคร" ริมแม่น้ำป่าสัก ก่อนที่สมเด็จพระรามาธิบดีที่ 1 จะทรงสถาปนากรุงศรีอยุธยา ณ หนองโสน เดิมเป็นพระอารามหลวง โดยพระเจ้าหลวงยกวัดให้เป็นวังเช่นเดียวกับวัดพระศรีสรรเพชญ์ในสมัยกรุงศรีอยุธยา เป็นวัดในฝ่ายอรัญวาสี[1] ยังปรากฏชื่อวัดนี้ในจารึกวัดศรีชุม คือ จารึกหลักที่ 2 ในประมวลจารึกไทย ที่สันนิษฐานว่าจารึกโดยพระมหาเถรศรีศรัทธา[2]...