Wat Mai Thongsen — Local services in Thanon Nakhon Chai Si Subdistrict

มากราบพระพุทธรูปปางป่าเลไลย์ และติดทองรูปหล่ออดีตเจ้าอาวาสพระอธิการบุ่ง เปสโล ไปมาวันที่ 26/1/68 ส่วนประวัติก็ตามนี้ครับ

วัดใหม่ทองเสนสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 2 พระธรรมอุดม (ถึก) ประสงค์อุทิศส่วนกุศลให้แก่โยมบิดามารดาของท่านที่ชื่อทองและเสน จึงให้ชื่อว่า “วัดใหญ่ทองเสน” พระธรรมอุดม (ถึก) เป็น พระคู่เทศน์หน้าพระที่นั่งด้วยกันกับเจ้าพระคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรสี) ท่านคงจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน คงจะอ่อนแก่กว่ากันไม่มากนัก ประมาณ 6-7 ปี ทั้งเป็นพระมหาเถระที่สำคัญมีชื่อเสียงพอเพียงกัน มีทรรศนะต่างๆ คล้ายกัน และชอบพอสนิทสนมกันมาก จึงได้มาสร้างวัดใหญ่ทองเสนด้วยกัน (เจ้าพระคุณสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรสี) เกิดเมื่อวันพฤหัสบดี ที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2331 และมรณภาพเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2415 ขณะที่อายุ 84 ปี ส่วนพระธรรมอุดม (ถึก) เกิดเมื่อ พ.ศ. 2338 และมรณภาพเมื่อ พ.ศ. 2396 ขณะที่อายุ 58 ปี) ในสมัยรัชกาลที่ 2 นั้น กรุงเทพฯ ยังไม่เจริญยังเป็นป่าดงอยู่ พื้นที่ดินไม่มีราคาค่างวดอะไร เมื่อใครอยากจะสร้างวัดก็ง่าย ไม่จำเป็นต้องซื้อขายเพียงแต่บอกบุญชาวบ้าน หรือชาวไร่ ชาวสวน ว่าจะสร้างวัดเท่านั้น ก็อนุโมทนายกที่ให้เลย ดั่งการที่สร้างวัดใหญ่ทองเสน ก็สร้างลึกเข้าไปไม่ได้ติดคลองบางซื่อเลย สมัยก่อนนั้นการสัญจรไปมาต้องอาศัยทางลำคลอง ดังนั้นที่ดินที่อยู่ริมคลองนั้น มักจะมีเจ้าของทำมาหากิน แต่ถึงที่จะมีเจ้าของอยู่บ้าง หากอยู่ลึกเข้าไปในป่าดงแล้ว ไม่ค่อยหวงแหนกันนัก ท่านพระธรรมอุดม (ถึก) จึงได้ที่สร้างวัดลึกเข้าไปในป่า ที่เป็นไร่สวนในสมัยนั้น ภายหลังได้ขุดเป็นคลองเพื่อต่อเชื่อมออกมาสู่คลองบางซื่อด้านหนึ่งและอีกด้านหนึ่งไปต่อเชื่อมกับคลองบางกระบือ จึงเรียกคลองที่ขุดใหม่นี้ว่า คลองวัดใหญ่ทองเสน (คลองวัดใหม่ทองเสน) โดยใช้ตามชื่อวัด สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรสี) กับท่านเจ้าคุณพระธรรมอุดม (ถึก) ผู้ที่ร่วมกันสร้างวันใหญ่ทองเสน หรือวัดใหม่ทองเสน และองค์พระป่าเลไลยก์ คงได้กำหนดพื้นที่ไว้มากมายเป็นพันไร่ จากคลองบางซื่อจรดคลองบางกระบือ เพราะอยากให้เป็นวัดที่ใหญ่โต เช่นเดียวกันกับพระองค์สำคัญต่างๆ หากจะก่อสร้างสิ่งใดในทางศาสนาแล้วต้องพยายามสร้างให้ใหญ่โตที่สุดเท่าที่จะทำได้จึงตั้งชื่อไว้ว่า วัดใหญ่ นำหน้า ชื่อโยมบิดามารดา มาต่อท้าย ได้ชื่อว่า วัดใหญ่ทองเสน โดยที่เจ้าพระคุณทั้งสองเห็นพ้องกัน หลังจากเจ้าพระคุณทั้งสองได้สร้างอุโบสถและหอไตรฯ เสร็จแล้วต่อมา สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรสี) จึงได้วางผังออกแบบสร้างพระป่าเลไลยก์โดยจำลองมาจากพระป่าเลไลยก์จังหวัดสุพรรณบุรี ร่วมกันกับท่านเจ้าคุณพระธรรมอุดม (ถึก) ได้สร้างองค์พระด้วยปูนขาวผสมทรายและน้ำอ้อย แล้วลงรักเป็นสีดำให้สูง 9 เมตร ครั้งแรกเริ่มนั้นเป็นองค์สีดำทั้งหมดต่อมามีผู้เอาสีทองมาทาและปิดทองปัจจุบันจึงเป็นลักษณะพระทองคำ ต่อมาเมื่อสิ้นบุญท่านเจ้าพระคุณทั้งสองแล้ว วัดใหญ่ทองเสน ก็กลายเป็นวัดร้าง ปล่อยให้ต้นไม้น้อยใหญ่และเถาวัลย์ขึ้นปกคลุมไปหมด และในขณะนั้นวัดใหญ่ทองเสนนับว่าเป็นวัดที่มีปูชนียสถานใหญ่โตมาก ชาวบ้านอาจเข้าใจว่าเป็นคนละวัดเพราะมีสิ่งปกคลุมไปทั่ว ที่เห็นมีอุโบสถ เรียกว่า วัดใหญ่ทองเสน และส่วนที่เห็นมีพระป่าเลไลยก์ ก็เรียกว่า วัดป่า (ป่าเลไลยก์) คล้ายกับว่าเป็นวัดแฝด เพราะอยู่ติดชิดกันมากแม้แต่ในผังก็เขียนลงไปว่า วัดใหญ่ทองเสนและวัดป่า พระอธิการปั้นได้เข้ามาจำพรรษาที่วัดใหม่ทองเสน ประมาณปี พ.ศ. 2430 ในสมัยรัชกาลที่ 5 ขณะนั้นเป็นวัดร้างไม่มีพระภิกษุอยู่ประจำเลยแม้แต่รูปเดียว พระอธิการปั้นได้ตรวจดูสภาพวัด เห็นว่าอุโบสถ หอไตร และวิหาร ทั้งองค์พระป่าเลไลยก์ยังมีความสมบูรณ์ทุกอย่าง แต่บริเวณวัดนั้นเต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่และเถาวัลย์ ขึ้นปกคลุมไปทั่ววัด ท่านจึงได้ดำเนินพัฒนาร่วมกับชาวบ้าน ทำการหักล้างถางพง บูรณปฏิสังขรณ์ เกี่ยวกับพระอธิการปั้นนั้น พระอธิการบุ่งผู้เป็นศิษย์ ได้บอกว่า ท่านอาจารย์ (พระอธิการปั้น) เข้ามาอยู่ประจำที่วัดใหม่ทองเสนนี้ ประมาณปี 2430 แต่มิได้บอกว่ามาจากที่ใด บอกแต่ว่าอยู่ในเมืองหลวง (กรุงเทพ ฯ) ส่วนท่าน (พระอธิการบุ่ง) เคยอยู่ที่วัดราชนัดดามาก่อน พระอธิการบุ่งได้กล่าวว่า เมื่อพระอาจารย์ปั้นมาอยู่วัดใหม่ทองเสน ท่านบอกว่ามีเถาวัลย์ขึ้นปกคลุมที่อุโบสถ หอไตร ตลอดทั้งวิหารพระป่าเลไลยก์ไปทั่ว ทำให้วัดทรุดโทรมมาก ไม่มีบ้านเรือนชาวบ้าน มีแต่กองทหาร 2 หน่วย คือ กองพันทหารม้า อยู่ทางบางกระบือและกองพัน ปตอ. ก็อยู่ติดคลองบางซื่อ ไม่มีบ้านครอบครัวทหารเลย ต้องออกไปรับบิณฑบาตไกล ผ่านไร่ สวน และข้ามคลองเล็กๆ ลำบากมาก ท่านได้ให้ชาวบ้านชาวสวนมาช่วยหักล้างถางพง จนวัดสะอาดขึ้นผู้คนเริ่มเข้ามาวัด และมาไหว้สักการะหลวงพ่อพระป่าเลไลยก์ อาจารย์กล่าวว่า ทั้งวัดใหญ่ทองเสนและวัดป่าเลไลยก์รวมกันแล้วเหลือพื้นที่ไม่ถึง 10 ไร่ ท่านจึงให้รวมเป็นวัดเดียวกันโดยให้ชื่อใหม่ว่า...

วัดใหม่ทองเสน เป็นวัดราษฎร์สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย ตั้งอยู่ในแขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร เลขที่ 74 ซอยวัดใหม่ทองเสน ถนนทหาร แขวงถนนนครไชยศรี เขตดุสิต กรุงเทพมหานคร 10300 วัดใหม่ทองเสนสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย เมื่อปี พ.ศ. 2365 ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาเมื่อปี พ.ศ. 2371[1] สร้างโดยพระธรรมอุดม (ถึก) ร่วมกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) ขณะที่ยังดำรงสมณศักดิ์เป็นพระธรรมกิตติ พระธรรมอุดม (ถึก) ประสงค์อุทิศส่วนกุศลให้แก่โยมบิดามารดาของท่านที่ชื่อทองและเสน จึงให้ชื่อว่า "วัดใหญ่ทองเสน" โดยได้สร้างวัดลึกเข้าไปในป่า ที่เป็นไร่สวนในสมัยนั้น ภายหลังได้ขุดเป็นคลองเพื่อต่อเชื่อมออกมาสู่คลองบางซื่อด้านหนึ่งและอีกด้านหนึ่งไปต่อเชื่อมกับคลองบางกระบือ จึงเรียกคลองที่ขุดใหม่นี้ว่า คลองวัดใหญ่ทองเสน (คลองวัดใหม่ทองเสน) แต่เนื่องจากวัดใหม่ทองเสนเป็นวัดใหญ่ ชาวบ้านจึงเข้าใจผิดว่าเป็นสองวัด เรียกสองวัดว่าวัดใหญ่ทองเสนและวัดป่า (ป่าเลไลยก์) คล้ายกับว่าเป็นวัดแฝด ต่อมาเมื่อสิ้นบุญท่านเจ้าพระคุณทั้งสองแล้ว วัดใหญ่ทองเสนได้กลายเป็นวัดร้าง จนประมาณปี พ.ศ. 2430 ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว วัดร้างแห่งนี้ไม่มีพระภิกษุอยู่ประจำเลยแม้แต่รูปเดียว พระอธิการปั้นได้ตรวจดูสภาพวัด เห็นว่าอุโบสถ หอไตร และวิหาร ทั้งองค์พระป่าเลไลยก์ยังมีความสมบูรณ์ทุกอย่าง ไม่มีอะไรเสียหาย ท่านจึงดำเนินพัฒนาร่วมกับชาวบ้าน วัดใหญ่ทองเสนและวัดป่าเลไลยก์รวมกันแล้วเหลือพื้นที่ไม่ถึง 10 ไร่ ท่านจึงให้รวมเป็นวัดเดียวกันโดยให้ชื่อใหม่ว่า "วัดใหม่ทองเสน" ภายในวัดมีโบราณวัตถุที่สำคัญ ได้แก่ พระป่าเลไลยก์ แต่เดิมก่อสร้างด้วยปูนปั้นเป็นองค์ลงรักสีดำทั้งองค์ สูง 9 เมตร แต่ปัจจุบันได้บูรณะลงรักปิดทองสีเหลืองทองดูสวยงาม โดยได้สร้างวิหารเป็นรูปสี่เหลี่ยมหรือรูปมณฑปสี่เหลียมไว้เป็นที่ประทับ

พระอุโบสถมีขนาดกว้าง 8 เมตร ยาว 20 เมตร หลังคาสูง 2 ชั้น ยื่นออกมาจากผนังน้อยมาก จึงไม่มีทวยไม้ค้ำรับ ไม่มีช่อฟ้า แต่ตรงขอบยางหลังคาเป็นรูปปั้นลายกนกตลอดแนว หน้าบันพระอุโบสถทำเป็นลวดลายปูนปั้นรูปดอกไม้ประดับด้วยกระจกสีหน้าอุโบสถ[3] อุโบสถมีประตูเดียว แต่ทางด้านข้างทั้งสองข้างทำประตูไว้อีกข้างละหนึ่งประตู ด้านข้างสองข้างมีหน้าต่างข้างละ 5 บาน ด้านหลังพระอุโบสถมีประตูเข้าอีกหนึ่งประตู ภายนอกมีใบเสมาคู่ทำด้วยหิน ซุ้มประตู และซุ้มหน้าต่างเป็นงานปูนปั้น เป็นลวดลายศิลปะจีนผสมบาโรก ภายในอุโบสถประดิษฐานพระพุทธรูปปางมารวิชัย อยู่ในพระอิริยาบถประทับนั่งขัดสมาธิ พระหัตถ์ซ้ายวางหงายบนพระเพลา (ตัก) พระหัตถ์ขวาวางบนพระชานุ (เข่า) นิ้วพระหัตถ์ชี้ลงพื้นธรณี ที่ฐานพระประธานในพระอุโบสถนั้นเป็นลวดลายบัวจำหลักและมีผ้าทิพย์ พระพุทธรูปที่สำคัญอีกองค์คือ พระไสยาสน์ ที่จำลองมาจากวัดพระเชตุพนวิมลมังคลารามราชวรมหาวิหาร ได้เอาผงเสกของหลวงปู่โตไปบรรจุใต้ฐานพระนอนองค์นี้ด้วย

หอไตรสร้างด้วยอิฐถือปูน ตั้งอยู่ทางด้านหลังพระอุโบสถ แต่เดิมได้ชำรุดทรุดโทรมมาก ต่อมาทางกรมศิลปากรได้มาบูรณะซ่อมแซมใหม่ แล้วเสร็จเมื่อปี พ.ศ. 2543 บนบานประตูเป็นลายรดน้ำ ตามผนังและเพดานเป็นลวดลายดอกไม้...

บทสวดอิติปิโส ๑๐๘ 🙏🌟😇

สรรเสริญพระพุทธคุณ ๕๖ จบ สรรเสริญพระธรรมคุณ ๓๘ จบ สรรเสริญพระสังฆคุณ ๑๔ จบ รวมเป็น ๑๐๘ จบ ถวายเป็น พุทธบูชา ธรรมบูชา สังฆบูชา

🙏นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ (๓ จบ) 🙏พุทธบูชา ธัมมะบูชา สังฆะบูชา ปะฏิปัตติบูชา

🙏พระพุทธคุณ ๕๖ จบ อิติปิ โส ภะคะวา อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ วิชชาจะระณะสัมปันโน สุคะโต โลกะวิทู อะนุตตะโร ปุริสะทะมะสาระถิ สัตถา เทวะมะนุสสานัง พุทโธ ภะคะวาติ.

(๕๖ จบ แล้วว่า) 🙏พุทธัง ชีวิตัง ยาวะนิพพานา สะระณัง คัจฉามิ. (กราบ ๑ ครั้ง)

🙏พระธรรมคุณ ๓๘ จบ สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม สันทิฏฐิโก อะกาลิโก เอหิปัสสิโก โอปะนะยิโก ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหีติฯ

(๓๘ จบ แล้วว่า) 🙏ธัมมัง ชีวิตัง ยาวะนิพพานา สะระณัง คัจฉามิ ปัจเจกะพุทธัง ชีวิตัง ยาวะนิพพานา สะระณัง คัจฉามิ. (กราบ ๑ ครั้ง)

🙏พระสังฆคุณ ๑๔ จบ สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ อุชุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ ญายะปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ ยะทิทัง จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐะ ปุริสะปุคคะลา เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ อาหุเนยโย ปาหุเนยโย ทักขิเณยโย อัญชะลีกะระณีโย อะนุตตะรัง ปุญญักเขตตัง โลกัสสาติฯ

(๑๔ จบ แล้วว่า) 🙏สังฆัง ชีวิตัง ยาวะนิพพานา สะระณัง คัจฉามิ. (กราบ ๑ ครั้ง)

คำขอขมาพระรัตนตรัย 🙏นะโมตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมา สัมพุทธัสสะ (๓ จบ)

🙏โยโทโส โมหะจิตเตนะ พุทธัสสมิง ปาปะกะโต ขะมะถะเมภันเต 🙏โยโทโส โมหะจิตเตนะ ธรรมมัสมิง ปาปะกะโต ขะมะถะเมภันเต 🙏โยโทโส โมหะจิตเตนะ สังฆัสมิง ปาปะกะโต ขะมะถะเมภันเต

🙏อรหัง สัมมา สัมพุทโธ ภควา พุทธัง ภควันตัง อภิวาเทมิ (กราบ) 🙏สวากขาโต ภควตา ธัมโม ธัมมัง นมัสสามิ (กราบ) 🙏สุปฏิปันโน ภควโต สาวกสังโฆ สังฆัง นมามิ (กราบ)

🙏💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏💐🙏 🌸สาระน่ารู้ ทำไมจึงต้อง อติปิโส ๕๖ จบ สวากขาโต ๓๘ จบ และ สุปฎิปันโน ๑๔ จบ

👏พระพุทธคุณ ๕๖ • พระพุทธเจ้า ทรงแสดงธรรมโปรดสัตว์ ๔๕ พรรษา ด้วยพระเมตตา มีอานิสงส์ ๑๑ ( ๔๕ + ๑๑ = ๕๖)

👏พระธรรมคุณ ๓๘ • โพธิปักขิยธรรมคุณเครื่องแห่งการตรัสรู้ มี ๓๗ มรรคมีองค์ ๘ โพชฌงค์ ๗ พละ ๕ อินทรีย์ ๕ อิทธิบาท ๔ สัมมัปปธาน ๔ สติปัฏฐาน ๔

รวมทั้งหมด ๓๗ เรียกว่า"เอกายนมรรค" แปลแบบเข้าใจง่ายๆคือ "มรรคาอันเอก หรือ ทางไปสายเดียว" เป็นทางอันถูกต้องนำไปสู่จุดหมายแน่นอน

และที่ขาดไม่ได้คือ ต้องมี บุคคล ผู้ประพฤติ ปฏิบัติธรรมทั้งหมดที่กล่าวมา อีก ๑ จึงรวมเป็น ๓๘

👏พระสังฆคุณ ๑๔ • อาริยสงฆ์ - คู่ ๔ แห่งทักขิเนยยบุคคล (อรหัตมรรค ๔ อรหัตผล ๔) สมมติสงฆ์- มีจริต...