Portuguese Village is located in Tambon Samphao Lom, Amphoe Phra Nakhon Si Ayutthaya, Chang Wat Phra Nakhon Si Ayutthaya, 3 kilometers off the city island on the southern area, three sides of this place surrounded by canals and the east side face Chao Phraya River ( Japanese village is on the opposite side of the river).In A.D. 1511,during the reign of King Ramathibodi 2 ( A.D. 1491-1529 ), Portuguese was the first of European countries who came to Ayutthaya City for the purpose of trading and friendly relation. Dating back to June A.D. 1509 , Don Alfonso dâ Albuquerque as the viceroy of Portuguese India arrived with the force, after capturing and occupying Malacca on August 10, A.D. 1511 he designed Duarte Fernandez to present a letter addressed to King Ramathibodi 2 of the Ayutthaya City targeted to make friendly relation, no objection from Ayutthaya City for the case of Malacca âs captured and occupied, Duarte Fernandez returned accompanied by Ayutthaya City âs Ambassador. In A.D. 1512, Antonio de Miranda de Azevedo as the Portuguese envoy paid the second officially visited to Ayutthaya City, following the third officially visited by Duarte Coelho Pereira as Portuguese envoy in A.D. 1516. Under two sidesâ treaty, Portugal will supply firearms and ammunitions and Siamese agreed to guarantee religious freedoms and facilitated the Portuguese to establish settlement and engaged trading in Ayutthaya ( including Tenasserim ( Tanaw Sri, located at the southest of Burma ( Myanmar) the crucial city was Tawai â āļāļ§āļēāļĒ â ), Mergui ( Myeik â āļĄāļ°āļĢāļīāļ â ), Patani and Nakhon Si Thammarat ) , formerly each country âs territory was different from nowadays, war between countries not exactly the country âs army but the army from belligerent ( city)), resulting to the King Ramathibodi 2 permitted Coelho to build wooden crucifix in a prominent place in Ayutthaya City. Totally populations around 3,000 resided in the area of a half square kilometers, Portuguese in community earn their living on merchants, ship builders, military experts, trade representatives ( Nakhon Sri Thammarat and Patani ) were appointed for trading rice, tin, ivory, gum Benjamin, indigo, sticklac and sappanwood. In A.D. 1538, under the reign of King Chairacha ( A.D. 1534-1536 ), Portuguese were rewarded with commercial and residential privilege ( as official residence on the Ayutthaya City âs southern area ). In A.D. 1567 the first 2 Roman Catholic missionaries (Friar Jeronimo da Cruz and Sebastiao da Canto )arrived in Ayutthaya City, as the military chaplains for Portuguese soldiers established a parish ( both of them were killed under Burmese attack in A.D. 1569 ). In A.D. 1584, a group of Roman Catholic priests of the Franciscan Sect built their church in the northern area of a Portuguese village. During 19-26 March A.D.1607, the first Portuguese Jesuit ( Friar Balthasar de Sequeira ) arrived under the request of Tristan Golayo ( Portuguese merchant ), because of task of starting new mission he died in November A.D. 1609 in Petchburi on the way back from GOA ( a west coast state in India adjacent to Arab sea ) to Siam. Finally, there were three Roman Catholic Churchs in the village being : 1. the church of San Petro ( for the Dominican Sect, Ban Jacobin ) 2. the church of San Paolo ( for the Jesuit Sect, Ban Jesuit ) and 3. the church for the Franciscan Sect, all were destroyed during the fell of Ayutthaya in A.D. 1767. The inheritance of culture transferred are the dessert that are â Thong Yip â â Thong Yot â and â Foi Thong â where Chang Wat Petchburi is the famous and skillful city on making...
   Read moreāļŦāļĄāļđāđāļāđāļēāļāđāļāļāļļāđāļāļŠ āļāļąāđāļāļāļĒāļđāđāļāļĩāđāļāļģāļāļĨāļŠāļģāđāļ āļēāļĨāđāļĄ āļāļĢāļīāđāļ§āļāļĢāļīāļĄāļāļąāđāļāđāļĄāđāļāđāļģāđāļāđāļēāļāļĢāļ°āļĒāļēāļāļēāļāļāļīāļĻāļāļ°āļ§āļąāļāļāļ āļāļĒāļđāđāļāļēāļāđāļāđāļāļāļāļāļąāļ§āđāļĄāļ·āļāļ āļāļēāļ§āđāļāļĢāļāļļāđāļāļŠāđāļāđāļāļāļēāļ§āļĒāļļāđāļĢāļāļāļēāļāļīāđāļĢāļāļāļĩāđāđāļāđāļēāļĄāļēāļāļīāļāļāđāļāļāđāļēāļāļēāļĒāļāļąāļāļāļĢāļļāļāļĻāļĢāļĩāļāļĒāļļāļāļĒāļēāđāļĄāļ·āđāļāļāļĩāļ.āļĻ. 2054 āđāļāļĒāļāļąāļĨāļāļāļāđāļ āđāļāļ āļāļąāļĨāļāļđāđāļāļāļĢāđāļ āļāļđāđāļŠāļģāđāļĢāđāļāļĢāļēāļāļāļēāļĢāļāļāļāđāļāļĢāļāļļāđāļāļŠ āļāļĢāļ°āļāļģāđāļāđāļāļĩāļĒ āđāļāđāļŠāđāļāļāļēāļĒāļāļđāļāļēāļĢāđāđāļāđ āđāļāļāļĢāđāļāļąāļāđāļāļŠ āđāļāđāļāļāļđāļāđāļāđāļēāļĄāļēāđāļāļĢāļīāļāļŠāļąāļĄāļāļąāļāļāđāļĄāļāļĢāļĩāļāļąāļāļŠāļĄāđāļāđāļāļāļĢāļ°āļĢāļēāļĄāļēāļāļīāļāļāļĩāļāļĩāđ 2 āđāļŦāđāļāļāļĢāļļāļāļĻāļĢāļĩāļāļĒāļļāļāļĒāļē āļāļēāļ§āđāļāļĢāļāļļāđāļāļŠāđāļāđāļēāļĄāļēāļāļąāđāļāļŦāļĨāļąāļāđāļŦāļĨāđāļāļāđāļēāļāļēāļĒāđāļĨāļ°āđāļāđāļāļāļŦāļēāļĢāļāļēāļŠāļēāđāļāļāļāļāļāļąāļāļāļĢāļļāļāļĻāļĢāļĩāļāļĒāļļāļāļĒāļē āļŠāļĢāđāļēāļāđāļāļŠāļāđāļāļķāđāļāđāļāļ·āđāļāđāļāļĒāđāļāļĢāđāļĻāļēāļŠāļāļēāđāļĨāļ°āđāļāđāļāļĻāļđāļāļĒāđāļāļĨāļēāļāļāļāļāļāļļāļĄāļāļ āļāļąāļāļāļļāļāļąāļāļāļĢāļīāđāļ§āļāļāļĩāđāļĒāļąāļāļĄāļĩāļĢāđāļāļāļĢāļāļĒāļāļēāļāļŠāļīāđāļāļāđāļāļŠāļĢāđāļēāļāļāļĢāļēāļāļāđāļŦāđāđāļŦāđāļāļāļ·āļ āđāļāļĢāļēāļāļŠāļāļēāļāļāļēāļāđāļāđāļāļĢāļŦāļĢāļ·āļāđāļĢāļĩāļĒāļāđāļāļŠāļĄāļąāļĒāļāļĒāļļāļāļĒāļēāļ§āđāļēāđāļāļŠāļāđāđāļāļāļāđāđāļāļĄāļīāļāļīāļ āđāļāđāļāđāļāļŠāļāđāđāļāļāļāļ°āđāļāļĄāļīāļāļīāļāļąāļ āļāļąāļāđāļāđāļāđāļāļŠāļāđāđāļŦāđāļāđāļĢāļāļāļĩāđāļŠāļĢāđāļēāļāļāļķāđāļāđāļāđāļāđāļāļāļīāļāđāļāļĒāđāļĄāļ·āđāļāļāļĩāļ.āļĻ. 2083 āļāļąāđāļāļāļĒāļđāđāđāļāļāļĢāļīāđāļ§āļāđāļāļ·āļāļāļāļķāđāļāļāļĨāļēāļāļŦāļĄāļđāđāļāđāļēāļāđāļāļĢāļāļļāđāļāļŠ āļĄāļĩāđāļāļ·āđāļāļāļĩāđāļāļĢāļ°āļĄāļēāļ 2,400 āļāļēāļĢāļēāļāđāļĄāļāļĢ āļĒāļēāļ§āļāļēāļĄāđāļāļ§āļāļīāļĻāļāļ°āļ§āļąāļāļāļāļāđāļāļāļ°āļ§āļąāļāļāļāļŦāļąāļāļŦāļāđāļēāļŠāļđāđāđāļĄāđāļāđāļģāđāļāđāļēāļāļĢāļ°āļĒāļē āļāļąāļ§āļāļēāļāļēāļĢāđāļāđāļāļāļāļāđāļāđāļāļŠāļēāļĄāļŠāđāļ§āļ āļāļ·āļ āļŠāđāļ§āļāļŦāļāđāļēāđāļāđāļāļŠāļļāļŠāļēāļ āļāļāļāļāļēāļ§āļāļēāļāļāļĨāļīāļāļāļāļ°āđāļāļĄāļīāļāļīāļāļąāļ āļŠāđāļ§āļāļāļĨāļēāļāđāļāđāļāļĢāļ°āļāļāļāļāļīāļāļĩāļāļēāļāļĻāļēāļŠāļāļēāđāļĨāļ°āļāļąāļāļĻāļāļāļēāļāļŦāļĨāļ§āļ āļŠāđāļ§āļāđāļāļāđāļēāļāļŦāļĨāļąāļāđāđāļĨāļ°āļāđāļēāļāļāđāļēāļāđāļāđāļāļāļĩāđāļāļąāļāļāļēāļĻāļąāļĒāđāļĨāļ°āļĄāļĩāļāļēāļĢāļāļļāļāļāđāļāļāļāđāļāļĢāļēāļāļ§āļąāļāļāļļāļāļĩāđāļŠāļģāļāļąāļāđāļāđāđāļāđ āđāļāļĢāļāļāļĢāļ°āļāļđāļāļĄāļāļļāļĐāļĒāđ āļāļĨāđāļāļāļĒāļēāļŠāļđāļ āđāļŦāļĢāļĩāļĒāļāļāļĐāļēāļāļāđ āđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļąāđāļāļāļīāļāđāļāļē āđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļĢāļ°āļāļąāļāļāļģāđāļĨāđāļāđāļ§āđāļĨāļ°āđāļāļĢāļ·āđāļāļāļāļĢāļ°āļāļāļāļāļīāļāļĩāļāļēāļāļĻāļēāļŠāļāļēāđāļāđāļ āđāļĄāđāļāļēāļāđāļāļ āđāļŦāļĢāļĩāļĒāļāļĢāļđāļāđāļāļēāļĢāļāđāļāļĻāļēāļŠāļāļē āļĨāļđāļāļāļĢāļ°āļāļģ
āđāļāļŠāđāļ§āļāļāļāļāļŠāļļāļŠāļēāļ āļāļāđāļāļĢāļāļāļĢāļ°āļāļđāļāļāļģāļāļ§āļāļĄāļēāļāļĄāļēāļĒāļāļķāļ 254 āđāļāļĢāļ āļāļąāļāđāļĢāļĩāļĒāļāļĢāļēāļĒāļāļĒāđāļēāļāđāļāđāļāļĢāļ°āđāļāļĩāļĒāļāđāļĨāļ°āļāļąāļāļāđāļāļāļāļąāļāļŦāļāļēāđāļāđāļāļāļąāđāļāļ āļēāļĒāđāļāđāļĨāļ°āļ āļēāļĒāļāļāļāļāļēāļāļēāļĢ āļāļēāļāđāļāļ§āđāļāļĢāļāļāļĢāļ°āļāļđāļāļāļĩāđāļāļāđāļāđāļāļāļāļāđāļāļāļŠāļļāļŠāļēāļāļāļāļāđāļāđāļ 3 āļŠāđāļ§āļ āļŠāđāļ§āļāđāļāļŠāļļāļāļāļĨāļēāļāļāļąāļ§āļāļēāļāļēāļĢāļāļĩāđāđāļāđāļāļāļēāļāđāļāļŠāļāđ āļāļēāļāđāļāđāļāđāļāļĢāļāļāļĢāļ°āļāļđāļāļāļāļāļāļēāļāļŦāļĨāļ§āļāļŦāļĢāļ·āļāļāļąāļāļāļ§āļ āļāļąāļāļĄāļēāļŠāđāļ§āļāļāļĩāđāļŠāļāļ āļŠāđāļ§āļāļāļĩāđāļāļēāļāđāļāđāļāļāļđāđāļĄāļĩāļāļēāļāļ°āļāļēāļāļŠāļąāļāļāļĄāđāļāļāđāļēāļĒāđāļāļĢāļāļļāđāļāļŠāļŠāļđāļāļāļ§āđāļēāļāļāļāļĢāļĢāļĄāļāļēāļāļąāđāļ§āđāļ āļŠāđāļ§āļāļāļĩāđāļŠāļēāļĄāļāļāļāđāļāļ§āļāļēāļāđāļāļŠāļāđāļĄāļĩāļāļēāļĢāļāļąāļāļāđāļāļāļāļąāļāļĄāļēāļāļāļķāļ 3-4 āđāļāļĢāļ āđāļāļĢāļāļāļĢāļ°āļāļđāļāđāļŦāļĨāđāļēāļāļĩāđāļĄāļĩāļāļąāđāļāļāļĩāđāļāļĒāļđāđāđāļāļŠāļ āļēāļāļŠāļĄāļāļđāļĢāļāđāđāļĨāļ°āļāļēāļāļŠāđāļ§āļāļāļģāļĢāļļāļ āļāļēāļāļŦāļĨāļąāļāļāļēāļāđāļāļāļŠāļēāļĢāļāļĢāļ°āļ§āļąāļāļīāļĻāļēāļŠāļāļĢāđ āļāļĨāđāļēāļ§āļāļķāļāļāļēāļĢāđāļāļīāļāđāļĢāļāļĢāļ°āļāļēāļāļĢāđāļēāļĒāđāļĢāļāđāļāļāļĨāļēāļĒāđāļāđāļāļāļīāļāļāļĢāļ°āđāļāļāļĢāļēāļāļēāđāļĄāļ·āđāļāļāļĩāļ.āļĻ. 2239 āļĄāļĩāļāļđāđāļāļāļĨāđāļĄāļāļēāļĒāļĄāļēāļ āđāļĨāļ°āđāļāļāļĩāļ.āļĻ. 2255 āđāļāļŠāļĄāļąāļĒāļāļĢāļ°āđāļāđāļēāļāļĒāļđāđāļŦāļąāļ§āļāđāļēāļĒāļŠāļĢāļ°āļāđāđāļāļīāļāđāļĢāļāļĢāļ°āļāļēāļāļāļĩāļāļāļĢāļąāđāļāļĄāļĩāļāļđāđāļāļāļĨāđāļĄāļāļēāļĒāļĄāļēāļ...
   Read moreA unique destination for those who are interested in the history of Ayutthaya. There is a small shrine in front of the building like a typical Thai house, which used to be an altar with a cross, and statues of Saint Paul and Saint Peter. But when I came, there was nothing inside the shrine. I talked to the gardener, an old kind man and a devoted Catholic. The gardener told me that there was a "crazy man" who threw the altar away recently, when his wish was not accepted. Anyway, to our surprise , the gardener claims to be of Vietnamese heritage; his ancestors migrated from Viet Nam to Siam...
   Read more