't Ailand Lauwersoog | Huiskamer voor Zeeliefhebbers! — Restaurant in Het Hogeland

It was Sunday, and in the Netherlands the public transport schedule is very tricky on Sundays. We had some things to do in Veerhaven and we were looking forward to having lunch afterwards in t’Ailand. After we finished our tasks, we had 2 hours before our bus departure, and we thought that it would be more than enough time to eat. We entered the cafe: the place looked amazing, cute wooden decorations, many pictures on the walls, very fabulous! Outside and inside, the staff and the owners gave us the feeling of visiting friends rather than going to a restaurant which we really liked! So we chose a table on the amazing roof terrace, from where we were watching the water and enjoying the sun and the breeze. As always, we ordered drinks and meals to share. Relaxed. However, after 30 minutes when the drinks still hadn’t arrived, we started worrying a bit . First, we thought that the drinks would come together with the food but after 10 more minutes I decided to check. So, I came downstairs to talk to the waiter who took our order. To my question if it would be possible to have our drinks, I faced quite a rude reaction and was given a bottle and glasses to pour our wine ourselves. It was a bit strange but I was happy that at least we got the drinks. After an hour spent waiting for the food, we started worrying that we just would not make it for the bus. And on any other day it wouldn’t matter that much but on Sunday the schedule was really complicated. We waited 20 minutes more, watching our waiter who was constantly bringing the wrong orders to people, dropping cutlery and forgetting things. Then finally our food arrived… and the portions were so small that we realised that we should have ordered more. It’s a story for another time, about how I went to the kitchen and heated up a couple of quiches myself, or how we tried to pay for our order in the end.

To sum up, what I really didn’t like in the end and, unfortunately, it happens quite often with restaurant service, that visitors become hostages of the situation. We don’t want to be rude and we don’t want to complain but we end up in very stupid situations when visiting a restaurant becomes an unpredictable and uncontrolled event, which you simply can’t exit...

We were recommended this place after hiking over Engelmansplaat and 't Rif by our guide. Mostly because all that is served here is freshly caught in the Waddenzee and therefore local produce that supports the region. It was enough to sell us on.

As we walked in, we all got the feeling of the snackbars you'd go to as a child while on vacation with your parents. The place they'd pick because there is the fresh fish they want, and the fries they know you'll eat. Meaning we all got a bit nostalgic for those days as we sat and ate, but the place of course didn't hold the ambiance and excitement that you think it has when you're a child.

However, we ordered the local produce. Two of us the mussels/cockle/langoustine mixed pan, and the other the trio of fresh fish. We had a little bit of a language barrier as only one of us spoke Dutch and none of us knew the Spanish word for "cockle" but the waitress really went out of her way and flipped through an actual printed dictionary to get the Spanish word. And then convinced my friend that she had to try them. For a moment I wondered if that was appropriate to do, she really didn't want to sell the pan without the cockle's which I found a tad weird. However, my friend ended up liking them so it was all fine. In the same language barrier I ended up mixing up langoustines with the razor clams, mentioning that I really like how they taste. When the food arrived to our table, we immediately noticed that the cook threw in some razor clams in the mixed pan, which was something I truly enjoyed. I don't know if they always are in there, but if not, my compliments for listening so well. So as for this place, they lose a bit of points because of the ambiance but they earn more than enough points on the food and the idea that all of it is truly locally sourced and all very well made. Except for the salad, which had no taste. But we didn't come there for the greens, but for...

“Ik ben liever een oester dan een mens, dan ben je tenminste niet het meest domme en zinloze dier op aarde”(Berkely). Ik ben gek op oesters, maak me er maar wakker voor. In Yerseke en Plouarzel heb ik ze urenlang gegeten. Mijn vrouw daarentegen krijgt ze er niet door, de beestjes leven immers nog! We zouden normaal gesproken dit restaurant samen dan ook nooit bezocht hebben, ware het niet dat het bijeenzijn onlangs van Huub Stapel met de eigenaresse ons bleef bezighouden. Huub lustte - net als Tineke - absoluut geen oesters, hij walgde ervan en at hier bij haar toch maar mooi 4 op. We gingen op zoek naar de magie en het wezenlijke van dit restaurant. We lazen eerst maar eens de reviews voor ‘t Ailand. Ai ai!!, die gaan werkelijk door de diepste dalen, dikke stroop in houten trechters maar evengoed dan ook soms weer over de hoogste heuvels, een compromis tussen de bezoekers lijkt onmogelijk. Een ding is zeker, eenmaal binnen is dit restaurant hoe dan ook een belevenis. Er heerst een hippie achtige sfeer van love and peace en het ruikt er passioneel naar…… vis. Verwacht geen placemat, niet zo’n keurig zakje met daarin bestek en een strak gevouwen servet, verwacht sowieso geen gedekte tafels. Er zijn tafels te over, maar die staan vol met familiaire zaken, de boekhouding, de blauwe brieven her en der, het nog te strijken wasgoed, potjes en pannetjes, wafeldoeken en gebroken aardewerk. Een lust voor het oog van collega Henk Helmantel. Voor ons werd speciaal een tafel van een stilleven ontdaan en toen we over het peper en zout stelletje keken, zagen we zowaar het brede panorama van de Waddenzee met in de verte Schiermonnikoog. Alleen voor deze ambiance zou Michelin al 2 sterren uitdelen. We hadden het gevoel dat we met de familie mee mochten eten en dat voorrecht deed ons althans heel goed. Oesters, daar kwamen (we?) voor. Wil je ze rauw? Tineke week achteruit, haar lach versteende. Gegratineerd dan? en haar bekoorlijkheid keerde langzaam terug. We bestelden er elk 2. Ik kon het niet laten om ook 2 rauwe oesters als voorafje te nemen. De ‘creuses’ groot en vlezig en de smaak ongekend ziltig en romig. De witte wijn hemels. Een onmiskenbare erotiek maakte zich van mij meester. Na een tijdje ovengetrommel kwamen de gegratineerden op tafel. Overbakken met kaas, verse kruiden en een scheutje olijfolie. Bij Tineke gebeurde hetzelfde als bij Huub. Heerlijk! Ze is om voor oesters. Al met al een aanrader voor iedereen die culinair op zoek is naar de eenvoud van de hoogst...