Koh Samui (Nathon Pier) — Local services in Surat Thani Province

เกาะสมุย...กับวันเวลาที่เปลี่ยนไป...ผมมีโอกาสกลับมาบ้านที่เคยอยู่เคยใช้ชีวิตทำงานนานกว่า สองปี..มีทั้งเพื่อนที่แสนดีถึง สองคน..มีเจ้านายที่รู้จักเพียงหน้าตา..และดูแลกันอย่างดีสมัยทำงาน...ครั้งนี้ผมพาพ่อนำชัยมาเที่ยวเป็นครั้งที่สองแล้ว...มาครั้งนี้ท่านเดินไม่ได้...ทุกอย่างลำบากมากขึ้น...และต้องใช้เวลามากขึ้น...และทำกิจกรรมต่างได้น้อยลง...ผมพยายามทำทุกอย่างให้พ่อได้ใช้ชีวิตให้เหมือนคนปรกติเพื่อให้ท่านมีกำลังใจต่อสู้กับโรคที่เป็นอยู่...ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผมตั่งใจพาพ่อมาเที่ยวภาคใต้...เกาะสมุยเป็นบ้านที่ต้องกลับมาดูให้ได้....ตลอดระยะเวลา สามวันสองคืนบนเกาะทำให้หวนคิดถึงเวลาและหลายอย่างที่เปลี่ยนไป...จากเกาะที่มีผู้อยู่อาศัยเพียงชาวบ้านและนักเสี่ยงโชคยุคบุกเบิกรุ่นแรก...วันนี้มีบางสิ่งหายไป...และมีนักลงทุนมากขึ้น...ชีวิติการทำงานเป็นลูกจ้างมีทั้งแรงกายและความฝัน...คนกลุ่มนี้มีจำนวนมากขึ้นจนบอกได้ว่าเต็มเกาะ..พูดคุยกันคนละภาษา...เป็นทั้งแรงงานต่างด้าว..และแรงงานต่างถิ่นฐาน..ที่ใช้ชีวิตเป็นคนสมุยไปแล้ว....ทุกอย่างเป็นไปตามกาลเวลาเก่าไปใหม่มา...จากเด็กก็โตเป็นผู้ใหญ่...จากเมืองเล็ก.....ก็ขยายใหญ่ขึ้น...นักลงทุนเสี่ยงโชคจากน้อยก็มีจำนวนมากขึ้น...ธรรมชาติบนเกาะก็ถูกบุกเบิกจากป่า..สู่เมือง...ผมมองผ่านจากบนเรือ...มองผ่านจากบนถนนรอบเกาะ..เห็นถึงการเปลียนแปลงแบบสุดขั้ว..สองข้างทางบนถนนเส้นทางเศรษฐกิจ เต็มไปด้วยร้านค้าแออัด..สถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่เป็นหน้าตาของเกาะสมุยแทบจะเข้าไปสัมผัสไม่ได้..ชายหาดทุกแห่งมีสิ่งปลูกสร้างปิดบังตา...ร้านค้าที่มีแต่ชาวบ้านบนเกาะ...เปลี่ยนเป็นนักลงทุนระดับชาติ...แบ่งปันผลประโยชน์และส่วนแบ่งการตลาด....ผมพาพ่อออกไปทานข้าวเช้าที่หน้าทอนที่ร้านข้าวแกงต้นปังเป็นอาหารท้องถิ่น...คนใต้...ตลอดเวลาสามวัน..ผมทานที่ร้านนี้สองมื้อ...คือเช้าวันแรกที่มาถึงในราคา..120 บาทมีแกงสามถ้วยข้าวเปล่าสองจานน้ำเปล่าฟรี. เช้าวันที่สองในราคา 140 บาท มีแกงสามถ้วยข้าวสองจานน้ำฟรี...ทั้งอร่อยและถูกมาก...ชีวิตชาวบ้านนี่สิของจริง...ที่ถูกมองข้าม...มันแปลกแต่จริง...ทุกคนท่องจำ. เศรษฐกิจพอเพียง....ผมสงสารคนจริงแบบนี้มาก...ทำไมเกาะสมุยแดนสวรรค์มันเปลี่ยนไป....ผมพาพ่อไปทานข้าวใน...ห้างค้าปลีกยักใหญ่...แบบอาหารจานเดี่ยว...ราคา 80 บาท...ราคา 90 บาท.และสั่งต้มข่าไก่มาหนึ่งชามเพื่อทานกันในช่วงเย็น..อีกหนึ่งอย่าง...มื้อนี้...เกือบ 300 บาท...ที่บอกนี้คือสิ่งที่ต้องช่วยกันรักษา...เพื่อทุกคน......ส่วนต่อขยาย....ตัวผมมีโอกาสมาทำงานบนเกาะสมุยแห่งนี้จากที่บอกไว้ว่าเป็นเวลากว่าสองปี...ย้อนอดีต...ไปผมเดินทางมาสมุยครั้งแรกปี...2529...ในสมัยนั้นยังไม่มีเครื่องบินให้ใช้บริการ...ผมมาเที่ยวสมุยครั้งนั้นเป็นเวลา ห้าวันสี่คืน...กับชมรมของมหาวิทยาลัยรามคำแหง...และกลับมาทำงาน...ที่สมุยอีกครั้งหลังเรียนจบปริญญาตรี...รุ่น 15 ปี 2531..ในขณะนั้น..ผมอายุ 23...แล้วซึ่งเรียนจบตาม..เกณการศึกษา...งานแรกที่ผมเริ่มบนเกาะโดยเป็นพนักงานโรงแรมท้องถิ่นก่อนแล้วมาเริ่มงานกับ..Bangkok Airway ในภายหลัง...ซึ่งบอกว่ารายได้ดีมากๆสำหรับคนทำงานต่างจังหวัดในยุคนั้น...ซึ่งพนักงานของบริษัท..จะต้อง สับเปลี่ยนกันมาทำงานบนเกาะสมุย...ทุกเดือนในเวลานั้น...ผมเองพักอาศัยอยู่ประจำที่นี่และมีบ้านพักพนักงานของบริษัทอยู่ในสนามบิน...ซึ่งบอกตามตรงว่าลำบากมากเวลาจะไปข้างนอกหลังงานเลิก...ในเวลานั้นในสนามบินสมุยแห่งนี้ไม่มีทั้งไฟฟ้าและน้ำประปาเลย...ไฟฟ้าสนามบินต้องใช้เครื่องปั่นไฟ...ส่วนน้ำใช้ซื้อจากรถน้ำท้องถิ่นมาบริการลูกค้า...พนักงานก็ต้องใช้น้ำจากบ่อ...ถ้าไม่พอก็สูบน้ำจากคลองหรือเรียกว่าลำทานบริเวณนั้นใช้ครับ...พวกสาวๆที่ทำงานในสนามบินยิ่งลำบากกว่าต้องซื้อน้ำใช้กันเองเพราะไม่กล้าใช้น้ำที่สูบมาให้ใช้เพราะขุ่นและมีสีเขียว....ส่วนเรื่องอาหารทางบริษัทมีโรงครัวทำให้ทานครบทุกมื้อครับ....ยังมีเรื่องเล่าอีกมากมายของผมในการทำงานบนเกาะนี้.....

Ferry with almost 2h delay when the sea was perfectly flat. Updates given were understating the delay, not giving any reasons nor apologizing. We had to arrive at 17h leaving at 15:30 hence having a good part of the day ahead of us arriving there... This was stolen from us. I recommend to take the 10:00 boat and book 2 days in advance to be sure to...

Simple pier with waiting zone for travelers, roof over the head, no walls. As the weather was rather nice both times I visited, I really enjoyed the breeze and view. Shops, restaurants and ATM close across the street. Just about anything you might need if you are...