Zespół klasztorno – katedralny Mariawitów. Za bramą dobrzyńską, na przedmieściu zwanym jerozolimskim, istniała od XIII w. do 1775 r. kaplica pw. św. Filipa i Jakuba, tłumnie odwiedzana w święta patronów. W 1887 r. w dworku, który znajdował się w tym miejscu, zamieszkała Feliksa Kozłowska, wraz z kilkoma siostrami tajnego Zgromadzenia Sióstr Ubogich św. Klary o bardzo surowej regule. Utrzymywały się z pracowni bieliźniarstwa i haftu. W 1893 r. siostra Feliksa miała objawienie nazwane Dziełem Wielkiego Miłosierdzia, które zapoczątkowało mariawityzm, nowy ruch religijny. Wskazywało drogę ratowania świata poprzez adorację Przenajświętszego Sakramentu i kult Matki Boskiej Nieustannej Pomocy. Pod jego wpływem powstało Zgromadzenie Księży Mariawitów,przełożonym wybrano Jana Marię Michała Kowalskiego. W 1902 r. Matka Kozłowska wykupiła zajmowaną posesję. W latach 1903 – 1906 trwały starania o uzyskanie zgody na nowe zgromadzenie, jednak ostatecznie papież Pius X ekskomunikował założycieli. Odpowiedzią było założenie niezależnego Kościoła Katolickiego Mariawitów. W tym samym czasie władze carskie uznały legalność istnienia Kościoła. W 1909 r. mariawici zostali przyjęci do Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich, a ks. J.M.M. Kowalski otrzymał święcenia biskupie. Mateczka – Feliksa Maria Franciszka Kozłowska zmarła w 1921 r., a władza przeszła w ręce abp Kowalskiego. Dalsze burzliwe dzieje doprowadziły do rozłamu w 1934 r.; w czasie II wojny światowej abp J.M.M. Kowalski i wielu duchownych zginęło w hitlerowskich obozach. W latach 1911 – 1914 z inicjatywy Mateczki, na zakupionej przez nią działce, wzniesiono katedrę i klasztor. Jest to imponujący, rozległy kompleks sakralny z trójnawową bazyliką katedralną o strzelistych wieżach i czworobocznej kopule nad prezbiterium oraz skrzydłami klasztoru tworzącymi dwa dziedzińce. Neogotycką budowlę zaprojektował utalentowany architekt-amator bp Jan Maria Kowalski przy fachowej pomocy innych duchownych mariawickich posiadających wiedzę techniczną. Wystrój wnętrza ma również charakter gotycki. Ołtarz główny jest konfesją założycielki, którą pochowano pod prezbiterium. Od strony Wisły urządzono ogród ozdobny i warzywny. Pracownia hafciarska działająca do II wojny światowej słynęła z wysokiego poziomu artystycznego. Płock i katedra – Świątynia Miłosierdzia i Miłości- stanowi centrum Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, który gromadzi w Polsce ok. 30 tys. wiernych w 36 parafiach. Działa również w Paryżu, USA i Kanadzie (ponad 100 tys) i innych krajach. Spośród wielu chrześcijańskich nurtów na świecie, mariawityzm jest jedynym mającym rdzennie...
Read moreKatedra mariawicka pochodząca z początku XX wieku wybudowana została w stylu historyzującym z dominującymi cechami neogotyku. Razem z przyległym klasztorem tworzy kształt litery E. Trzynawową bazylikę u szczytu zdobią trzy strzeliste wieżę, zaś prezbiterium zamknięte jest czworoboczną, podwyższoną kopułą z licznymi świetlikami. Całość otynkowana jasnoszarym tynkiem, bez wątpliwości mającym nawiązywać do koloru habitu Mariawitów. Pìekny budynek ma niestety elewacje w opłakanym stanie, co z pewnością jest obrazem znaczenia społeczności mariawickiej w mieście. Choć przyznać trzeba, że przynajmniej na zachowanie substancji zabytku znalazły się środki - zachodnie skrzydło klasztoru ma właśnie wymieniany dach. Nie udało nam się zobaczyć...
Read moreIt's well worth visiting this place and reading through the fascinating, albeit painful, history of the Mariavite church in Poland. The building itself is monumental, albeit in poor condition. Hopefully it will get...
Read more