De Kleine Kunst — Restaurant in Ghent

Op een zwoele zomerse zondagnamiddag passeerde ik enkele maanden geleden langs een café, en amai, zoveel sfeer en gezelligheid... de kerstfeesten zijn er niets tegen. Het zat toen tjokvol, maar daar zou ik beslist eens moeten langsgaan dacht ik. Er stond ook een menu op een raam, ik zag iets met pasta, en ook een curry van zoete aardappel... niet slecht. Vorige week ben ik er eindelijk geraakt, weg van het drukke centrum van Gent, weg van alle commercialiteiten, langs het water, in 'de kleine kunst'! Op een middag, gezellig binnen in de warmte, in een leuk bruin interieur en een losse sfeer, ik zag het helemaal zitten. De menu bleek echter wel kleiner dan gedacht, en van de 2 warme maaltijden was er maar 1 aanwezig, en het tweede kon niet klaargemaakt worden omdat de vuren volstonden... Ik heb me ingehouden en de ober niet gevraagd hoe dat kon als er maar 5 man in zijn café zat... Bon, een croque monsieur dan maar, en een huisgemaakte gemberlimonade. Het moet gezegd, beide waren zeer goed, maar ik was toch wat teleurgesteld geen warme maaltijd te kunnen krijgen. Niet als restaurant dus, maar als café raad ik de plek zeker aan! Er hangt een cultsfeertje, los en aangenaam, warm en gezellig, in een afgelegen maar leuke buurt langs het water. En jawel, als je eens een lekkere croque monsieur wilt dan kan je daar zeker terecht! Hopelijk zit dan het...

Lovely little place, owned by nice people. The coffee and beer are good quality, and the service is lovely. It definitely has created a community around itself and you can feel it in the vibes. The only downside is it's often full and the prices are marginally higher than...

Het was klokslag 20u, een zilte doch zachte avond in de herfst. Desalniettemin bracht de “kleine kunst” ons een verkwikkend en jubelend gevoel; bijna kerst. De kwieke en spontane toog wist ons als geen ander op ons gemak te stellen. Hij deed onze droge monden, met sappen opwellen

Eens enkele slokken genomen waren we niet meer in te tomen. We keken hem aan en vroegen voor meer, hij maakte een brouwsel van hop en druif, en gaf het ons keer op keer.

Naarmate de wijzer standvastig naar het spookuur tikte. Hingen we meer en meer aan zijn lippen, en liepen achter hem als hoofdloze kippen.

Toen de laatste druppels door onze keel gleden, en de avond zich spon tot een warme sluier van dromen, dacht ik bij mezelf, met een grijns van geluk: De toog, de tijd — ze waren van ons, al was het maar voor...