Café 't Pandje — Restaurant in Utrecht

Afgelopen dinsdag was een dag waarop de kou door je botten sneed, alsof de winter zijn ijskoude adem recht in je gezicht blies. Verkleumd zocht ik, samen met een goede vriend, een plek om op te warmen en uit te rusten. De tocht door de straten leek eindeloos totdat wij in de verte een warme gloed zagen komen uit een gezellig ogend café. “’t Pandje” stond er met grote letters op de voorgevel.

Bij het binnenstappen van dit café omarmde de warmte mij als een knuffel van een oude vriend, en het geluid van vrolijke gesproken vulde de lucht. Daar werden wij begroet door Ron. Met een vriendelijke glimlach sprak hij ons aan en het voelde alsof we thuiskwamen.

Na wij ons op de barkrukken genesteld hadden, hebben wij urenlang genoten van de heerlijke potten die Ron voor ons klaarmaakte. Maar naarmate de avond vorderde, begonnen wij zin te krijgen in iets te eten. Ron kwam met een voorstel van iets waar wij nog nooit van gehoord hadden; de Tostibal. Aangezien wij de hele avond door Ron voortreffelijk geholpen werden vertrouwde we hem en aten ik en mijn vriend de Tostibal. Geloof me als ik het zeg; dit is het lekkerste wat wij ooit gegeten hebben. Het was een ware smaakexplosie en als ik mijn ogen dichtdeed, zat ik als kind aan de keukentafel te genieten van de kookkunsten van mijn moeder.

Kortom, cafe ’t Pandje is een plek om thuis te komen en te genieten....

Op een lugubere avond liepen we met z’n drieën, met onze ziel onder onze arm, door een donker Utrecht. Regen kwam ons tegemoet, en een koude wind liet een rilling over onze rug lopen. Als een lichtpunt aan het einde van een donkere tunnel zagen we het helverlichte pandje als een oase op ons wachten. DWe liepen naar binnen, waar lachende gezichten ons hartelijk welkom heetten. Eenmaal bij de bar gaf Ron ons precies wat we nodig hadden na onze barre tocht. Uit de pompen toverde hij drie ijskoude biertjes voor ons tevoorschijn, en al snel kwamen er drie stomende tostiballen onze kant op. We namen een grote teug van onze vers getapte vaasjes en een flinke hap van de delicatesse voor onze neus. Na de eerste hap waren we verkocht. We snapten precies waar alle goede verhalen vandaan kwamen en konden niet wachten op onze volgende hap. Bij de laatste hap keken we elkaar aan en zeiden unaniem dat deze specialiteit van ’t Pandje vanaf nu op onze favorietenlijst staat. Ron, de tostibal en de ijskoude vaasjes hebben van een ijskoude nacht een avond gemaakt die we nooit meer gaan vergeten.

Toptent, zeker een plek waar we vaker terug gaan...

Het was vrijdag, na een lange week werken was het weer tijd om met mijn vrienden op stap te gaan. In mijn zoektocht naar een fluit werd mij de weg naar de Nobelstraat gewezen. Aangekomen op de nobel zijn wij naar de Vrienden, de Kneus en de Jaloezie geweest maar konden nergens ons plezier vinden. Na moedeloos af te druipen op een tot dan toe mislukte vrijdagavond besloten wij een laatste pand te betreden op de Nobelstraat. Wij kwamen binnen in ‘t Pandje waar wij door Ron en René met open armen werden ontvangen alsof wij hier al jaren kwamen. Onze vrijdag bleek gered te worden. Na enkele heerlijke potten te hebben gedronken werd het echter tijd voor een snack. Wij wilden geen dürum döner of een slappe pizza, wij wilden een echte bheerenhap. Plotseling was René daar met de redding van de avond, namelijk de wereldberoemde ‘tostibal’ van café ‘t pandje. Dit maakte de avond compleet wat zorgde voor een vast ritueel op de vrijdagavond met mijn vrienden. Dus kom en beleef ‘t Pandje zelf een keer met je vrienden onder het genot van een paar graansmoothies en een tostibal, het wordt gegarandeerd een fantastische...