Πριν προχωρήσω στην κυρίως κριτική, θα κάνω μια προσωπική εξομολόγηση. Έχω ένα θεματάκι με το αλκοόλ, δεν έχω φραγμό όταν ξεκινήσω να πίνω, το επιζητώ σε κάθε μου έξοδο και όχι μόνο, είμαι bordeline αν όχι full blown alcoholic. Στην επίσκεψη μου στο μαγαζί, και επειδή ζορίζομαι με το βαλάντιο, προσπάθησα να κάνω μια οικονομικά προσιτή επιλογή. Διάλεξα 2 ποτήρια από βαρέλι, Μάμος και Αργκους με επίγευση σοκολάτας (ναι προφανώς και είναι άκυρος ο συνδυασμός, λάθος έμπνευση). Απ' ότι διεπίστωσα αργότερα, πρέπει να ήμουν ο μόνος στο μαγαζί, καθώς ΟΛΟΙ είχαν πάρει ετικέτες. Δεν σακουλεύτηκα τη φάση, αλλα πάνω από 5 ευρά για μπύρα το θεωρώ ληστεία.
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αφήνω μπύρα στο ποτήρι μου. Και σας το λέει κάποιος που μπορεί να πιεί και τη μπύρα του προηγούμενου πελάτη που λέει ο λόγος. Το βαρέλι και στις 2 περιπτώσεις πρέπει να είχε να αλλαχτεί πάνω από ένα ημερολογιακό έτος καθώς ήταν ξεθυμασμένη σε επίπεδα αλλοίωσης.
Αν αυτό το μαγαζί θέλει να λέγεται μπυραρία, καλό θα ήταν να σερβίρει κάτι που να αντανακλά τις προθέσεις της, και όχι παράγωγα επεξεργασμένων λυμάτων. Αλλιώς ας γίνει μουσείο, και ο κόσμος να απολαμβάνει το βαρύ διάκοσμο με τα τρολ, τα άδεια κουτιά και τους νάνους.
Οι σερβιτόρες με τολμηρές ενδυματολογικές επιλογές, θα εστιάσω στη νεαρά με τα δεμένα στον αφαλό metal t-shirts, που δείχνει να έχει βρει το δυνατό της ατού που στέκεται αγέρωχο και προκλητικό, χωρίς καν ενίσχυση. Ίσως να μην το έχει με το χορό, πάντως είναι ο μοναδικός λόγος για να επισκεφθεί κάποιος το μέρος.
Για να καταλήξω στον αγαπητό δισκοθέτη. Ακατανόητα "ψαγμένες" επιλογές, ακόμα και για έναν επαγγελματία κλασικό μεταλλά, με απάλευτη ποιότητα ήχου προφανώς, με ολίγη απο Φλωραλικα για ξεαύτωμα. Να έχουμε φάει στη μάπα τόσα χρόνια Revenge of Rock, Texas, Jasmin και δε συμμαζεύεται, αλλά η μάστιγα να επιμένει.
Ροδανθέ, στέλνω λουλούδια με δυο...
Read moreNachdem wir seit unserer Ankunft auf der Peloponnes noch keinen ordentlichen Caipirinha gefunden haben, versuchten wir es in diesem äußert toll eingerichteten Lokal. Der Kellner oder Besitzer war extrem freundlich und während ich ein Weißbier bestellte, wollte meine Frau endlich einen ordentlichen Cocktail bekommen. Das Bier war ausgezeichnet, doch der Caipirinha leider wieder ein Reinfall - wenngleich noch der beste, den wir bislang hier erhalten haben (da waren bisher sagenumwobene Kreationen dabei!).
Hier das richtige Originalrezept:
Zubereitung – pro Glas: ca. 6-8 cl Cachaça 1,5 Teelöffel weißer Rohrzucker ein Glas voller Eiswürfel 1 Limette
Man schneidet eine gewaschene Limette in 6 bis 8 Teile und gibt sie in ein Glas mit 1 Teelöffel echtem Rohrzucker (sollte weiß, kann im Notfall auch braun sein). Zucker und Limetten dann mit einem Holzstößel zerdrücken (das ist das Wichtigste!), um Saft und Aroma zu gewinnen. Danach füllt man das Glas vollständig mit Eis auf und gib dann erst den Cachaça hinzu.
Achtung: Da bei Crushed Eis aufgrund der aufgebrochenen Oberfläche mehr Platz vom Eis beansprucht wird, kann man bei dieser Variante das Glas randvoll mit Cachaça auffüllen. Sollte man normale Eiswürfel verwenden, empfiehlt es sich, erst einen Test zu starten und das Verhältnis Limette-Schnaps dem Geschmack anzupassen.
Ein langjährig tätiger Barkeeper wie ich kennt das Mischungsverhältnis sehr genau...
Read moreThe perfect bar for those who want to listen good music and are intolerant of reggaeton. When I talk about good music I am referring to Rock in all its nuances (from classic to metal). The prices are reasonable and the staff is quality. I spent a week on holiday in Kalamata alone and almost every night I spent there and I immediately felt at home. A big hello to Yannis who is the soul of the club, an exceptional person who takes care of his...
Read more