Ristorante Pani e Casu Cagliari — Restaurant in Cagliari

This place is a very huge disaster! I am chocked about the way they serve food! Do not recommend at all! First they lie about the menu - we come at the very beginning of the opening hours (20:30) and the most interesting item in the menu is still ‘finished’ , can you believe!?! Second: they make you wait all the time, you have to be aggressive to attract attention! Third: what they still have in the menu is not suitable to eat - the meat is absolutely underdone, leathery...; the vegetables - directly in the way like they were bought from the market! No oil, no salt on the table! You have to ask and they bring only half of the asked! I can continue but it is useless - the tourism has spoiled these people irresistibly... and now I have time to write all of this since I am waiting more than 20 minutes about my espresso at the end of the so called ‘dinner’!!! Don’t come here! Better buy some food and drinks from the...

Nothing went right with my dinner here: half of the menu is "lunch-only" without any label, the donkey is presented as a fillet but is actually a beaten up steak, the tomato sauce was extremely acidic and my partner saw the kitchen staff using supermarket-brand ravioli (Giovanni Rana's). I gulped down the pasta just to be filled with regret; I spat the donkey "fillet" right away instead. My partner had a very unenthusiastic piglet. The owner (Paolo?) loves cheesy jokes, but entertainment couldn't save such a disaster. He was rather embarrassed as he avoided my gaze handing me the bill. The place is surely cheap but that comes with an unfortunate price. If you are an even slightly decent home cook, do yourself a favour: do...

Als je wil reserveren om in dit restaurant te gaan eten zou ik in ieder geval even deze review lezen. Om te beginnen moet ik natuurlijk benadrukken dat de cultuur en cuisine van de Sardijnen zich niet laat vergelijken met die van het vaste land van Italië of menig ander land. Maar goed, tot die Sardijnse keuken hoort kennelijk de ‘Porcheddu’. Een speenvarken dat gewikkeld in kruiden en alufolie in een kuil met kolen gedurende enige tijd gegaard wordt. Het kan ook met de rotisserie, maar daar hadden ze misschien geen zin in. De bedoeling is dan dat je een sappig en mals resultaat krijgt waarbij groenten de maaltijd complementeren. Dit keer bij Panis en Casu was het echter een heel ander verhaal. Daar kregen we, omdat het voor ons een eerste keer zou zijn, iets wat er op leek voorgeschoteld. Het gortdroge misbaksel met halfgare piepers en verbrande vellen die het uiterlijk hadden van mica leek op een oorlogsslachtoffer dat al weken in de zon lag. Niet alleen dat, maar het kwam na ter tafel gaan waar we daags tevoren een afspraak voor moesten maken al subiet op tafel. Het personeel, de eigenaar en familie vermoed ik, waren vriendelijk en voorkomend hoor, daar niet van. De wijn was prima (mijn keuze). Het water waarvoor één glas voor ons tweeën was kwam ook gewoon uit de kraan. Dat kon je ruiken. Dan zou je denken dat er met een dessert ook wel iets mis kon gaan. En ja hoor. De Sardijnse crème brûlée kwam, na bestelling, binnen één minuut op tafel. De smaak was goed, maar in de schaal trof ik twee temperaturen aan waardoor het blijkbaar even in de magnetron was opgewarmd. Verder droeg het armetierige interieur met flikkerlicht en een toilet uit vervlogen tijden waar de schoonmaakster mij even op het herentoilet voorging om haar behoefte te doen niet bij aan de beleving. (Het bekende adagium dat er qua hygiëne een verschil is…) Al met al? Panis e casu werd voor ons Panic and Seizures, een Prima Volta, maar nooit meer. Ik mag dan wel een tourist zijn in hun ogen die toch weer weggaat, maar deze herinnering blijft. Of ze er wat mee doen maak ik...