Osteria Mamma — Restaurant in Athens

Σε όλα τα μέρη του κόσμου γλώσσα επικοινωνίας είναι αρχικά η γλώσσα του μέρους. Στα περισσότερα εστιατόρια του κόσμου από τρία αστέρια Michelin μέχρι το σουβλατζίδικο στα Αντικύθηρα αν παρέχεται άλλη γλώσσα επικοινωνίας σε ρωτούν σε ποια γλώσσα προτιμάς και θέλεις να συνεννοηθείς. Στο μοναδικό μέρος του κόσμου που επιθυμούν να σου επιβάλουν κάτι διαφορετικό είναι το osteria mamma: Στο τραπέζι μας ήρθε να μας εξυπηρετήσει μια εργαζόμενη η οποία μιλούσε αγγλικά. Όταν της ειπώθηκε πως μιλάμε ελληνικά δήλωσε πως αυτή μιλά μόνο αγγλικά και θα πρέπει να συνεννοηθούμε υποχρεωτικά στα αγγλικά γιατί αυτή είναι αρμόδια για το τραπέζι μας!!! Φυσικά ζητήθηκε να εξυπηρετηθούμε από κάποιον που μιλά ελληνικά όπως και έγινε τελικά - θεωρώντας πως η αντιμετώπιση της αγγλόφωνης εργαζομένης ήταν απλά μια άτυχη στιγμή ή μια αστοχία της οργάνωσης του service. Ο παραλογισμός όμως ξεκινάει αμέσως μόλις μας ήρθαν τα πρώτα πιάτα, όταν και ήρθε από πάνω μας απειλητικά μία κοπέλα επίσης εργαζόμενη η οποία μας δήλωσε υπεύθυνη και η οποία για το ότι επιθυμούσαμε να συνεννοηθούμε στα ελληνικά σε ένα εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας μας χαρακτήρισε αγενείς, ρατσιστές και δυνάμει κακοποιητές. Και ενώ της εξηγήσαμε πως καμία τέτοια πρόθεση δεν υπήρχε εκ μέρους μας και πως θα επιθυμούσαμε να συνεχίσουμε το δείπνο μας, η «υπεύθυνη» επέμενε να στέκεται απειλητικά πάνω από τα κεφάλια μας και να μας χαρακτηρίζει αγενείς και ρατσιστές και να μας δηλώνει πως ήρθε για να διασφαλίσει την «ασφάλεια» της συνεργάτιδάς της. Και ενώ πολλαπλώς της εξηγήσαμε πως αυτά που λέει ούτε σχέση με την πραγματικότητα είχαν και φυσικά μας προσέβαλαν επέμενε να στέκεται από επάνω μας επαναλαμβάνοντας πως είναι ρατσιστικό και αγενές να θέλεις να μιλήσεις ελληνικά σε ένα εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας… Ευτυχώς παρενέβη μια συνεργάτιδά της και την απομάκρυνε τελικά από επάνω μας γιατί αλλιώς ακόμα εκεί θα ήμασταν. Δυστυχώς η «υπεύθυνη» με τη συμπεριφορά της επισκίασε το συμπαθές φαγητό και τους καταπληκτικά καλούς, ευγενείς και κατατοπιστικούς υπόλοιπους εργαζόμενους: τον sommelier και τις υπόλοιπες κοπέλες που μας εξυπηρέτησαν τελικά.

In every country around the world, the starting point for communication in a restaurant is usually the local language. From three-Michelin-star venues to small family-run taverns, if staff speak additional languages, they politely ask which one you’d prefer.

Sadly, at Osteria Mamma, something entirely different happened.

A waitress approached our table speaking only English. When we told her we speak Greek, she replied that she speaks only English and that we had to communicate with her in English because she was “in charge” of our table. We politely asked to be served by someone who speaks Greek — which was eventually arranged. At that point, we assumed it was just a service misstep.

However, things took a very strange turn.

A second employee, claiming to be the manager, came to our table in an aggressive and confrontational way. Because we had asked to speak in Greek — in a restaurant located in the center of Athens — she started accusing us of being rude, racist, and even potential abusers. Despite our calm and repeated explanations that none of that was true, she stood towering over us, repeating those accusations and claiming she was protecting her colleague’s “safety.”

It was a bizarre and uncomfortable experience, completely out of place in any professional hospitality setting. Fortunately, another staff member intervened and removed her, otherwise we might still be arguing instead of eating.

This unacceptable behavior completely overshadowed what could have been an enjoyable dinner. A real shame, especially since the food was decent and the rest of the staff — including the sommelier — were friendly, helpful, and professional.

We hope the management seriously reconsiders how customer service should work — especially in Athens, where respecting the local language and culture should never be seen...

Osteria Mamma – A Masterclass in Modern Italian Gastronomy

Osteria Mamma stands as a beacon of refined Italian cuisine in Athens — not just inspired, but executed with a level of precision and finesse rarely found outside of Italy’s most celebrated kitchens.

The menu is bold yet deeply respectful of tradition, weaving high-level technique with raw emotion. Pasta closures so perfect they could be in a textbook. Sauces that balance intensity and restraint with surgical precision. Every element on the plate feels like it belongs — nothing more, nothing less.

There’s structure. There’s clarity. And above all, there’s intention.

And then there’s the wine program — curated with intellect, passion, and a playful sense of discovery. But the true soul of the experience is the team. A front-of-house crew that offers world-class hospitality with zero pretension. Service that’s precise, warm, and deeply connected. The sommelier is a revelation — not just knowledgeable, but magnetic. No suits, no scripts — just real, informed storytelling and an uncanny ability to read the room.

Osteria Mamma is not a trend. It’s a standard-bearer. A restaurant that proves Athens is ready to speak the global language of...

ΠΟΣΟ «ΑΛΜΥΡΟ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ (;) ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ «OSTERIA MAMMA»; Όχι, το «αλμυρό» δεν αφορά τις τιμές. Μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Μιλάμε για φαγητό τόσο αλμυρό, που αν βουτούσες παξιμάδι θα φούσκωνε από μόνο του. Εδώ και καιρό απέχω από το να γράφω κριτικές για εστιατόρια, αφού οι περισσότερες εμπειρίες μου καταλήγουν σε απογοήτευση – και η συνεχής γκρίνια κουράζει. Σήμερα, όμως, η κατάσταση ξεπέρασε κάθε όριο και θεωρώ υποχρέωσή μου να προειδοποιήσω όσους σκοπεύουν να κλείσουν τραπέζι εκεί. Το μενού, γραμμένο στα ιταλικά, υποτίθεται ότι προετοιμάζει τον επισκέπτη για μια αυθεντική εμπειρία. Στην πράξη όμως, η «Osteria Mamma» μάλλον θυμίζει περισσότερο πειραματικό εργαστήριο δημιουργικής αστοχίας παρά ιταλικό εστιατόριο.

Ξεκινήσαμε με την περιβόητη «πανδαισία της focaccia». Καλούτσικη παρουσίαση: δύο είδη ψωμιού, λίγο stracchino με ξύσμα λεμονιού, λίγη ρικότα με μέλι και κάτι πίκλες. Τίποτα συγκλονιστικό, αλλά τουλάχιστον τρωγόταν.

Μετά ήρθε η κατρακύλα: «pappardella ripiena» με κρέμα καρμπονάρας και guanciale. Στην πρώτη μπουκιά κατάλαβα πως θα περάσουμε δύσκολο βράδυ. Η ζύμη κολλούσε στα δόντια, άψητη μέσα, υπερβρασμένη έξω – μια γευστική τραγωδία πλημμυρισμένη στο αλάτι. Η ποιότητα του ζυμαρικού θύμιζε μάλλον μαθητευόμενο πρωτοετή σε σχολή μαγειρικής και όχι επαγγελματία με περγαμηνές.

Όταν ευγενικά εκφράσαμε την άποψή μας στη σερβιτόρα, προσθέτοντας (με ιταλική διακριτικότητα) ότι "o κατασκευαστής της pasta (ζύμης) καλό θα ήταν να ξαναπάει σχολείο", δεν φανταζόμασταν τι θα επακολουθούσε. Ξαφνικά εμφανίστηκε στο τραπέζι μας ένας κύριος, που αργότερα μάθαμε ότι λέγεται Βασίλης Στεφανάκης, ο οποίος ούτε μάγειρας είναι, ούτε γευσιγνώστης – απλώς «οργανωτής εστιατορίων», όπως μάθαμε. Με ύφος αγανακτισμένου θείου σε οικογενειακό τραπέζι, μας «μάλωσε» επειδή τολμήσαμε να πούμε την αλήθεια για τα πιάτα.

Συνεχίσαμε με το «candela» – χοντρό μακαρόνι με ραγού λουκάνικου και κορυφές βρούβας. Εδώ η αλμύρα ξεπέρασε κάθε όριο, κάνοντας τη γεύση του λουκάνικου να χάνεται κάτω από μια θάλασσα αλατιού. Το involtini saltimbocca με gnocchi από σιμιγδάλι – ίδια τραγωδία. Η αλμύρα είχε πλέον εγκατασταθεί μόνιμα στον ουρανίσκο μας. Παρά την ήδη κακή εμπειρία, είπαμε να δοκιμάσουμε και την cotoletta bolognese, μπας και σωθεί κάτι. Αντί για φλοίδες παρμεζάνας, μας σέρβιραν μια λιμνούλα σάλτσας παρμεζάνας – εξίσου αλμυρή φυσικά.

Προσπαθήσαμε να κλείσουμε το δείπνο με μια panna cotta με φρούτα του δάσους – ένα επιδόρπιο που, αν μη τι άλλο, δεν ήταν αλατισμένο. Επιδόρπιο – σωσίβιο, όχι όμως και αξιομνημόνευτη γεύση.

Όσο για τον κ. Βασίλη, ας ρίξει μια ματιά στις δημόσιες κριτικές: δεν είμαστε οι μόνοι που διαμαρτυρόμαστε για τη θάλασσα αλατιού στα πιάτα του μαγαζιού του. Υπάρχει κόσμος που παρακαλάει κυριολεκτικά για λίγο σεβασμό στο βασικότερο πράγμα: τη σωστή γεύση.

Το προσωπικό του εστιατορίου κατά τα λοιπά ευγενέστατο. Κρίμα που δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση. Το ένα επιπλέον αστέρι είναι για την εξυπηρέτηση από το προσωπικό.

Για τιμές και κρασιά, δεν θα πω κουβέντα. Άλλωστε, όσο αλμυρό και να ήταν το φαγητό, η αληθινή ζημιά έγινε στον ουρανίσκο και όχι στο πορτοφόλι. Θα αναφέρω όμως ότι οι τιμές στο μικρό και περιεκτικό μενού, έχουν ανέβει τουλάχιστον κατά 25% σε σχέση με 2 μήνες πριν, κάτι που δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση.

Αυτά τα λίγα, για να μη σας κουράζω – και για να ξέρετε...