Marc Chagall’s Grave — Local services in Grasse

Op bezoek bij Mark Chagall Tijdens een kampeervakantie in het Franse Vence bezoeken wij St. Paul de Vence, een van die prachtige Middeleeuwse vestingstadjes die als haviksnesten op een rots liggen. Saint-Paul, gesticht in de 16e eeuw, blijkt overigens na Le Mont Saint Michel de grootste toeristentrekpleister in Frankrijk te zijn. Gelukkig zijn we er in de ochtend, en zijn de meeste vakantiegangers nog bezig de nieuwe dag te ontdekken.... Warm is het wel, eigenlijk té warm om door die dwaalstraatjes te lopen, waar de warmte zo lekker blijft hangen. De straatjes lijken een aaneenschakeling te zijn van kunstgaleries, en de koelte van de airco's voor de chique klanten (want duur....) komt ons op straat tegemoet. Het stadje heeft altijd een grote aantrekkingskracht gehad op kunstenaars en beroemdheden. In de jaren twintig kwamen kunstenaars als Picasso, Soutine, Modigliani en Signac hier regelmatig. Zij betaalden hun verblijf en eten met kunstwerken die ze gemaakt hadden. De werken zijn er nog steeds te bewonderen. Yves Montand en Simone Signoret trouwden in de kleine kathedraal, 'onze' Willem Duys woonde hier, evenals stonegitarist Bill Wyman, Roger Moore, Tina Turner, Léger..... En niet te vergeten Marc Chagall, de kunstenaar die ik het meest bewonder. De grote joodse schilder, beeldhouwer en glazenier Chagall woonde al een tijd in Vence, maar verhuisde in 1966 met zijn vrouw Vava naar Saint-Paul. In hun nieuwe huis 'La Colline' had de toen al 80-jarige kunstenaar ook een groot atelier, waar hij ondanks zijn hoge leeftijd veel van zijn bekende schilderijen heeft gemaakt. Hij was vaak met vrienden te zien in de Colombe d'Or of het Café de la Place. O.a. Aimé en Marguerite Maeght, z'n buren, die een aantal van zijn kunstwerken in de vaste collectie opnamen van de Fondation Maeght, een schitterend museum voor moderne kunst in Saint-Paul. Les Amoureux, een groot mozaïek van Chagall, lijkt alle bezoekers bij de ingang van het museum te verwelkomen. Wij zijn ondertussen aan het eind van het stadje gekomen, en we lopen door de oude stadspoort de begraafplaats op. We gaan naar het graf van Marc Chagall. Hij is in Saint-Paul op bijna 98-jarige leeftijd gestorven. We vinden zijn graf snel, want we zijn hier vaker geweest. Een eenvoudige witmarmeren tombe met de ingegraveerde namen van hem en zijn vrouw Valentina, hun geboorte- en hun sterfjaar. Ook van Valentina's broer Michel Brodsky, die in hetzelfde graf begraven is. De tombe is zo wit in de felle zon, dat mijn camera er moeite mee heeft. Het doet ons wat, om hier te staan, zoals ook zijn schilderijen iets in ons oproepen - overal waar we ze ontdekken. Er zijn meer mensen geweest, en liggen herinneringssteentjes op de tombe. We leggen er een bij. Morgen gaan we naar het Musée Marc Chagall in Nice - om weer te genieten van zijn...

Das Grab von Marc Chagall ist schlicht gehalten. Es besteht aus einem einfachen, rechteckigen Grabstein aus hellem Stein, auf dem sein Name sowie die Lebensdaten (1887–1985) eingraviert sind. Auch die seiner Frau Valentina "Vava" Brodsky, die neben ihm bestattet ist, sind dort zu finden. Oft sieht man Blumen oder kleine Steine, die von Besuchern als Zeichen des Respekts und der Erinnerung niedergelegt werden – eine Tradition, die insbesondere im jüdischen Glauben verbreitet ist.

Von Chagalls Grab aus hat man einen schönen Blick auf die umliegenden Hügel und das Dorf, was dem Ort eine besondere Atmosphäre verleiht.

Das Grab von Chagall ist ein Anziehungspunkt für Kunstliebhaber und Touristen aus aller Welt, die Saint-Paul-de-Vence besuchen, um das Erbe des großen Künstlers zu ehren. Viele kommen, um einen Moment der Stille zu genießen und sich mit der Arbeit und dem Leben dieses außergewöhnlichen Malers zu verbinden. Chagall war bekannt für seine farbenfrohen und traumähnlichen Bilder, die oft Themen wie Liebe, Religion und Identität behandelten. Für viele seiner Fans ist der Besuch seines Grabes eine Möglichkeit, sich ihm und seiner Kunst näher zu fühlen.

Chagall verbrachte seine letzten Lebensjahre in Saint-Paul-de-Vence, einem Dorf, das seit dem frühen 20. Jahrhundert viele Künstler und Schriftsteller anzog. Hier fand er eine inspirierende und friedliche Umgebung, die ihm als Rückzugsort und Quelle der Kreativität diente. Saint-Paul-de-Vence war auch für seine enge Verbindung zur Kunstszene bekannt, und Chagall pflegte hier Beziehungen zu anderen Künstlern, Galeristen und Intellektuellen. Er malte viele Werke während seiner Zeit in der Provence, in denen die Landschaft und die Lichter der Region eine große Rolle spielten.

Der Friedhof und insbesondere das Grab von Chagall sind zu einem wichtigen Teil des kulturellen Erbes von Saint-Paul-de-Vence geworden. Chagalls Anwesenheit in der Stadt und seine dauerhafte Ruhestätte sind Symbole für die starke Verbindung des Dorfes zur Kunst und Kreativität.

06.09.2023

Jeder möchte lange leben, aber keiner...

Niyeyse Mösyö Moşe Şagal'ı Fransız rivierası köylerinden Eze'de yaşıyor sanıyordum, meğer St. Paul de Vence'deymiş. İki bisikletçinin mezar taşını fotoğrafladıktan sonra, sıra mezarlığın en ünlüsüne, herkesin bildiği isimle Chagall'e geliyor. Kendisine ayılıp bayılmam, hoş onun da zerre umrunda değildir ya... Can sıkıntısından olsa gerek gevezelik edecek birini bulmuş, laflıyor: "Şubat ayı, malûm... Côte d'Azur'un en kesat, en turistsiz günleri. Belki en güzel zamanları ama içim de kararmıyor değil doğrusu." Dükkânlar kepenk indirmiş, tek tük bir iki cafe açık... Gözümün, mezar taşının üzerindeki bozuk paralara takıldığını görünce keyfi kaçıyor. Mırıldanarak, "pislikler" diyor: "Ben ki, Sibirya'nın gulaglarından, Nazilerin Auschwitz kampından kurtulmuş insanım. Sanılmasın öyle mezar denen şu taş parçasını önemsiyorum. Bu hergeleler akıllarınca benim Yahudi olmama gönderme yapıyor." 'Demek bu bozuklukları ondan bırakmışlar!' Şaşırmama o da şaşırıyor. "Bizimkiler Yahudiden ziyade Ermeni kestiği için antisemitizm pek aşina olduğum bir konu değil," diyorum. Sonra cebimden 1 Türk Lirası çıkarıp mezarının üzerine bırakıyorum. Öfkeden İtalyanların pomodoroları gibi kıpkırmızı kesiliyor. Tam ağzını açıp sövecekken, aynı yerden 1 Euro'yu alıp cebime atıyorum. Öfkesi yerini çocuksu bir meraka bırakıyor. O sormadan ben söylüyorum: "Bakmayın öyle aynı büyüklükte olduklarına; aldığım bıraktığımının tamı tamına otuz üç katı daha değerli." Mösyö Chagall dur duraksız bir kahkaha nöbetine kapılıyor. Öldüğünden beri onu kimse bu denli güldürmemiş, söylediğine göre meğer "gerçek...