Virgin Mary Greek Orthodox Church — Attraction in Fatih

FENER RUM HIGH SCHOOL PHANAR GREEK ORTHODOX COLLEGE Private Fener Greek High School and Primary School, also known as Kırmızı Mektep or Mekteb-i Kebir, is known as the red school because its current building was built with red bricks brought from France. After the conquest of Istanbul in 1453, after Fatih Sultan Mehmet gave an edict in 1454 that the Orthodox could do their education in their own language, a school was established in the Fener district and education and training began. In time, the Ottomans provided extensive opportunities to the school, which was known as the Patriarchate Academy and the Greek Mekteb-i Kebiri. The school became a classical high school in 1861. Its current splendid building was built in 1881 by Architect Konstantin Dimadis. The land of the school was donated by the nu school graduate, Prince Dimitri Kantemir of Moldavia. The school has a structure consisting of an entrance and three floors. Phanar Greek Orthodox College and Primary School, also known as The Red School or The Old School, is publicly known as the red school since the present building was built with the red brick brought from France After the decree by Mehmed Il in 1454 which allows it for the Orthodox people to have their education in their own language, a school aducation started. The school which was know as Church Academy and Greek Old School course was given wide opportunities. The school turned into a high school giving classical education in 1861. Its present glorious building was established in Phanar and their due was built by Architect Konstantin Dimadis in was 1881. The land of the school building was endowed by Moldavian Prince Dimitri Kantemir who was a graduate of this school, The building consists of a basis and three floors, Its dome has the height of 40 meters from bottom to top and it has an area of ​​3020 m available for use It is said that its panoramic view resembles the figure of eagle . It has a usable height of 3,020 square meters. It is said that its appearance resembles an eagle. Bird's Eye FATIH...

Santa Maria dei mongoli è una chiesa ortodossa di Istanbul. È l'unica chiesa bizantina di Costantinopoli a non essere mai stata convertita in una moschea, rimanendo sempre aperta al culto greco-ortodosso. La chiesa, che di solito non è aperta al pubblico e si trova dietro un alto muro, si trova nel distretto di Fatih, nel quartiere di Fener. È ubicata lungo Tevkii Cafer Mektebi Sokak, alla sommità di un pendio che domina il Corno d'Oro, e vicino allimponente edificio del collegio greco ortodosso di Fener. All'inizio del VII secolo, la principessa Sopatra (figlia dell'imperatore bizantino Maurizio), e la sua amica Eustolia fecero edificare un convento di suore sul pendio della quinta collina di Costantinopoli. Il terreno, che fu conferito dall'imperatore, si trovava a nord della Cisterna di Aspar ed era stato utilizzato fino ad allora come un cimitero. L'edificio era dedicato a Santa Eustolia. Nel corso dell'XI secolo venne aggiunto un monastero. Esso era dedicato a Tutti i Santi, ed aveva uno stretto rapporto con il monastero della Grande lavra, sul monte Athos. Durante la dominazione latina dopo la quarta crociata, il monastero scomparve. Nel 1261, dopo la riconquista della città da parte dei Bizantini, Isacco Doukas, il suocero di Giorgio Acropolites e zio materno di Michele VIII Paleologo, ricostruì un semplice monastero a un piano, dedicato alla Theotókos Panaghiotissa. Nel 1266, l'edificio fu ampliato, e un pittore, di nome Modestos, lo decorò. Nel 1281, Maria Paleologina, figlia illegittima dellimperatore Michele VIII e vedova di Abaqa, Khan dellIlkhanato mongolo, ritornò a Costantinopoli dopo un'assenza di 15 anni. Si dice che lei stessa abbia ricostruito il convento e la chiesa (che poi assunse la forma odierna), tanto da meritare il titolo di Ktētorissa ("fondatrice") di quel complesso, e che si ritirasse li fino alla sua morte. Da quel momento, il convento e la chiesa ottennero la denominazione di Mouchliōtissa ("dei Mongoli" in greco). Dopo la sua morte il convento decadde, perché i suoi eredi utilizzarono le proprietà del monastero per i loro scopi, avendo anche acceso un mutuo su di loro. Infine le suore intentarono una causa con gli eredi prima di fronte all`l'imperatore, e quindi dinanzi al Patriarca. Essi presentarono come prova del loro diritto una crisobolla imperiale attestante l'acquisto del convento da Maria Paleologina, ma il documento venne ritenuto falso, dopo di che il Patriarcato restaurò i diritti delle suore. Il monastero rimase in uso fino alla fine dell'Impero, poi venne abbandonato. Il 29 maggio 1453, il giorno della caduta di Costantinopoli, i dintorni dell'edificio videro l'ultima disperata resistenza dei Greci contro gli ottomani invasori. A causa di ciò, la Chiesa ottenne il nome turco "Kanli Kilise" ("Chiesa del Sangue"), e la strada che conduce ad essa dal Corno d'Oro è ancora chiamato la Salita dell'Alfiere (in turco "Sancaktar Yokusu"), in onore di un alfiere ottomano che trovò la sua morte combattendo qui. La tradizione vuole che il Sultano Maometto II assegnasse la chiesa alla madre di Christodoulos, l'architetto greco della moschea di Fatih, in riconoscimento del suo lavoro. La concessione venne confermata da Bayazid II, in riconoscimento dei servizi del nipote di Christodoulos, il quale aveva costruito la moschea che porta il nome del sultano. Sotto i sultani Selim I e Ahmed II ci furono due tentativi ottomani di convertire la chiesa in una moschea (l'ultimo, perseguito dal Gran Visir Ali Köprülü alla fine del XVII secolo, venne vanificato da Dimitrie Cantemir) e, grazie ai firmani di Mehmed II e Bayazid II, la chiesa rimase una parrocchia della comunità greca. Così, Santa Maria dei Mongoli è una tra le poche chiese bizantine di Istanbul la cui antica dedica non è mai stata dimenticata. Danneggiato più volte (nel 1633, 1640 e 1729), dagli incendi che devastarono Fener, l'edificio venne riparato e ampliato, perdendo del tutto la sua eleganza primitiva. Alla fine del XIX secolo, una piccola scuola venne costruita vicino ad esso, e nel 1892 fu aggiunto un...

Çok talihsiz olduğunuzu, başınızın dertten kurtulmadığını, sizin başınıza gelenlerin pişmiş tavuğun başına gelmediğini mi düşünüyorsunuz? Kanlı Meryem’in yaşam öyküsünü okuyun, belki de halinize şükredersiniz. Hem de bahsettiğimiz bir imparator kızı. Bir imparator kızının ne derdi olur ki diye düşünebilirsiniz. Ama bu kızın dertleri daha doğarken başlıyor.

Bahsettiğimiz kız, İstanbul’u Latinler’den geri alan Roma İmparatoru Mihail Paleologos’un kızı Maria Paleologina. İmparatorun yasak aşkının meyvesi olan bu kızın öz annesini öldürten de bizzat kendi babası. Üvey anne ile büyüyor. Babası da Bizans tarihinin en zalim imparatorlarından birisi, ama belki de suçluluk duygusundan, gayri meşru kızına karşı sevecen davranıyor.

Bu sayede Maria özgür bir biçimde hatta biraz başına buyruk yetişiyor. Genç kızlığında şehri keşfetmek için sık sık saraydan kaçıyor ve bu kaçışlardan birinde kendisi gibi maceraperest, düzenli bir işi olmayan bir delikanlıya gönlünü kaptırıyor. Delikanlının Galata’da bir arkadaşı ile paylaştığı bekar evi, genç aşıkların buluşma yeri oluyor.

Fakat bu mutluluk uzun sürmüyor. Bu ilişkiden haberdar olan imparator baba zalim yüzünü gösteriyor ve adamlarına kızının sevgilisinin kellesini kendisine getirmelerini emrediyor. Ancak infazın gerçekleştirileceği akşam Konstantinopolis’te büyük bir yangın çıkıyor. İmparatorun adamları Galata’ya geldiklerinde görüyorlar ki alevler çoktan semti ve hatta sevgililerin aşk yuvasını sarmış. İçeri girip güç bela Maria’yı, sevgilisini ve o an evde bulunan sevgilisinin arkadaşını evin dışına çıkarıyorlar. Dumandan bayılmış olan iki delikanlının kellerini oracıkta kesiyorlar ve Maria’yı da alarak saraya dönüyorlar.

Maria kendine geldiğinde ise acıların en büyükleri ile yüzleşmek zorunda kalıyor. Bu yangın yüzünün yarısını, denilene göre sağ tarafını ve sağ gözünü alıyor. O zamana kadar Maria için Konstantinopolis’in en güzel kızı dendiğini unutmayın. Ama hepsinden önemlisi, biricik aşkının, annesine olduğu gibi babası tarafından öldürtüldüğünü öğreniyor.

Yangının güzeller güzeli Maria’nın yüzündeki izlerini yok etmek için imparatorluğun her bir tarafından doktorlar seferber edilir. Yüzündeki yaralar iyileştirilmeye çalışılır o zamanın koşulları ve hekimlik bilgisi elverdiğince. Ama yüreğindeki yaraları iyileştirecek bir ilaç yoktur. Hatta rivayete göre kaybettiği gözünün yerine takma bir göz bile takılır. Kim bilir belki de o zamanlar adı camgöz Maria’ya çıkmıştır. Ne olur ise olsun, böylesi zalimlik ve sevecenlik arasında gidip gelen baba düşman başına.

Maria’nın ya da bizim söyleyişimizle Meryem’in acıları bu kadarla kalmaz. Moğollar ile iyi geçinmek isteyen babası Maria’yı o zaman ki Moğol Hükümdarı Hülagu Han’a eş olarak yollar. Tabi o zamanlar yollar uzun ve Hülagu Han ise yaşlıdır ve Maria hedefine varamadan müstakbel eşi ölür. Moğollar da kız madem buraya kadar gelmiş geri göndermek olmaz deyip Maria’yı hükümdarın oğlu Abaka han ile evlendirirler. Fakat daha sonra Abaka Han da yerine geçmek isteyen kardeşi Ahmet Han tarafından öldürülünce Maria uğursuz ilan edilip geri gönderilir ya da kendi isteğiyle döner ve bu yüzden ona Kanlı Meryem dendiği söyleniyor.

Başka bir rivayete göre kanlı olan Meryem değil kilisesi, çünkü Konstantinopolis’in fethi sırasında Fener semtindeki Petrion Kalesi’ni almak için yapılan çarpışmalarda kilisenin yanından Haliç’e doğru oluk oluk kan akıyor. Tüm bu yaşadıklarından sonra, Maria Konstantinopolis’e dönüyor ve bugünkü Fener Rum Mektebi’nin arkasında, harabeye dönmüş eski bir manastır ve kilisenin yerine daha sonra Kanlı Meryem ya da Maria Mouchliotissa (Moğolların Meryemi) adıyla anılan kilise ve manastırı inşa ettiriyor. Kendisi de belki doğduğu andan itibaren gittiği her yere ölümü de beraberinde götürdüğünü düşündüğünden, daha fazla insanın “kanına girmemek” için yaşamın tüm nimetlerinden elini eteğini çekiyor, bu manastıra kapanıyor ve kendini tamamıyla dine veriyor. Belki de gerçek huzuru bulduğu son uykusuna...